Love is everywhere,if you CAN notice.

Σε αυτόν τον κόσμο είναι πραγματικά δύσκολο να πιστέψεις ότι υπάρχει αγάπη.
Εσύ, εγώ, ο καθένας μας πιστεύει ότι δεν υπάρχει και ειδικά όταν βλέπουμε πως το αγόρι που υποτίθεται πως αγαπάμε μας πληγώνει με το χειρότερο τρόπο.

Όμως, η αγάπη είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.


Ήταν σχετικά πρωί και έπρεπε να σηκωθώ για να πάω στη σχολή.
Ξύπνησα άσχημα, μεσ τα νεύρα γιατί την προηγούμενη νύχτα είχα μαλώσει με το αγόρι μου και με τη μητέρα μου.
Όταν ξύπνησα, κοίταξα το κινητό μου όπως πάντα.
Περίμενα να βρω μήνυμα από εκείνον, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη βρήκα από τη μητέρα μου.
Σ αγαπώ πολύ. μου έγραφε.
Αμέσως, ένα δάκρυ κύλισε. Ήξερα πως δεν θα μ αφήσει ποτέ.
Μου έστειλε μήνυμα πως μ αγαπάει παρόλου που το προηγούμενο βράδυ της φώναξα για μικρό λόγο και της το έκλεισα στα μούτρα.
Αμέσως κατάλαβα το μεγαλείο της αγάπης.. Η αγάπη δεν έχει όρια, φραγμούς. Δεν χωράει εγωιστικές πράξεις.
Ζεις για το εσύ,παρά για το εγώ.
Έφτιαξα καφέ και κάπνισα 2-3 τσιγάρα.
Έπρεπε να φύγω.
Μέσα στο κρύο,πήρα το αστικό και έκατσα όπως συνήθως στην τελευταία θέση στο τζάμι.
Είχε τρομερή κίνηση και αμέσως ξέχασα την αγάπη και τότε ήρθαν τα νεύρα.
Καθώς το αστικό είχε κολλήσει στην Καμάρα, είδα δύο πρεζάκια.
Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Το κορίτσι ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση και αποζητούσε απεγνωσμένα τη δόση της.
Φαινόταν στο βλέμα της.
Τότε,το αγόρι της μίλησε για 2 λεπτά, έβαλε το χέρι του μέσα στη τσέπη και της έδωσε ότι λεφτά είχε.
Αυτή του χαμογέλασε απλά, τα πήρε και έφυγε. Έμεινε αυτός 2 λεπτά να την κοιτάει να φεύγει και καθώς γύρισε τον είδα να χαμογελάει.
Ήξερε πως με αυτό που έκανε δεν θα μπορούσε να πάρει τη δόση του, θα ήταν στην ίδια άσχημη κατάσταση αλλά κατα ένα περίεργο τρόπο έδωσε τα λεφτά του.
Όμως, προτίμησε να κοιτάξει το εσύ της κοπέλας, από αγάπη, ενδιαφέρον, έρωτα ποιος ξέρει.
Το λεωφορείο επιτέλους ξεκίνησε και εγώ έμεινα να κοιτάω.
Αυτοί που δεν έχουν τίποτα δίνουν αγάπη και αυτοί που έχουν πολλά δεν δίνουν τίποτα.
Πήρα το κινητό μου, έπρεπε να νοιαστώ για το εσύ.

Συγγνώμη μωρό μου. Δεν θέλω να είμαστε έτσι.. Σ αγαπώ. πληκτρολόγησα, αν και ηξερα πως δεν έφταιγα. Ήταν πρώτη φορά που δεν με νοιαζε.

Και εγώ σ αγαπώ..Μαζί σου ως το τέλος. Καλημέρα..

Ήξερα πως δεν θα ήταν το τέλος, το οποίο τελικώς ήρθε πριν κάτι μέρες.

Αν ψαχτείς, θα δεις ότι αγάπη υπάρχει παντού. Υπάρχει μέσα μας, τριγύρω μας, στο βλέμμα μας, στο δρόμο, ΠΑΝΤΟΥ.
Ρίξε τους τοίχους σου, καλό θα κάνεις..
Και αν πληγωθείς, δεν βαριέσαι...Μπόρα είναι, θα περάσει όπως λέει και η μητέρα μου.

Peace& one love to all.

Συγνώμη, μαμά.

Ένιωσα πάρα πολύ άσχημα σήμερα που ξέχασα τα γενέθλιά σου.
Δεν ξέρω το πως, το γιατί αλλά το έκανα.
Δεν σε ξεχνώ μαμά, όμως ποτέ.
Είσαι για μένα κάτι πολύ δυνατό, αληθινό,πραγματικό.
Είσαι πάντα δίπλα μου.

Σ'αγαπάω μαμά.
Ακόμα και όταν σου γκρινιάζω, σου φωνάζω, σου μιλάω άσχημα, σου κοπανάω την πόρτα στα μούτρα, σου κλείνω το τηλέφωνο.
Δεν θα υπάρξει άλλη αγάπη τόσο μεγάλη για μένα, εκτός από σένα.


Συγνώμη,δεν ξέρω τι άλλο να σου πω.

You will never know.

Έμεινα μόνη μου τα τελευταία βράδια και έξω έβρεχε.
Προσπαθούσα να κατανοήσω τη συμπεριφορά του.
Δεν μπορούσα αλλά δεν το άντεχα κιόλας.
Αυτή τη φορά, αυτός δεν ήταν ο δικός μου.
Ήταν ο άνθρωπος της κολλητής μου.
Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι υπεράνω υποψίας; Γιατί γαμώτο;
Το κακό είναι πως μιλάω και εγώ με τον κολλητό του.
Δεν με πειράζει να πληγωθώ, ή να μου φερθεί σκάρτα.
Το έχω συνηθίσει.Απλά θέλω να μην φερθεί έτσι, γιατί ούτε της κολλητής μου της άξιζε.
Της αξίζουν πολλά παραπάνω.

Αναρωτιέμαι όλο αυτό το καλό που βλέπουμε γύρω μας, είναι αληθινό;
Ή είναι απλά ένα παιχνίδι;
Και εγώ όταν κάνω μια καλή πράξη δεν ξέρω πλεον αν τη κάνω γιατί την αισθάνομαι, ή την κάνω για τα μάτια του κόσμου ή για έναν γαμημένο ηθικό κώδικα.
Και αν δεν υπήρχε αυτός, θα μπορούσα να κάνω χαρούμενους τους γύρω μου;

Έχω μπερδευτεί.
Δεν καταλαβαίνω γιατί τόση μισανθρωπιά.
Πώς καταντήσαμε έτσι, γιατί;

Δεν υπάρχει απάντηση δυστυχώς.



You will never know..I will never show..What i feel, what i need from you.

Kαινούργια ζωή;

Επιτέλους το φετινό μαρτύριο των Πανελληνίων, έλαβε τέλος.
Και τώρα όλοι πάμε για μια καινούργια ζωή. :)

ΦΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΙΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤ ΜΠΟΙΝΓΚ.

Προσγειώσου.
Ποια καινούργια ζωή ακριβώς; Ποια αισιοδοξία σε καταβάλει και ποιο μέλλον;
Ας γελάσω.

Φέτος λοιπόν, αποφάσισαν στις εξετάσεις να βάλουν δύσκολα. Οκ,δεκτον.
Ξαφνικά λοιπόν παιδιά έκλαιγαν,χτυπιόντουσαν,απογοητευόντουσαν.
Ξαφνικά λοιπόν έπρεπε να κρατήσουν πόσες χιλιάδες άτομα έξω.
Άμα το επιθυμείς τόσο πολύ κ.Αννούλα μας,καντο σταδιακά όχι μια και εξω.


ΜΠΑΜ ΚΑΙ ΚΑΤΩΩΩΩΩΩΩ, γεια σου ρε Λάμπη προφήτη.

Και ξαφνικά,οι βάσεις πέφτουν κατακόρυφα και όλοι μπαίνουν στις σχολές της αρεσκείας τους.
Έξυπνο;
ΠΑΝεξυπνο.


Ζούμε και οδεύουμε προς την απόλυτη εξαθλίωση σ'όλους τους τομείς.
Ο καθένας το αντιμετωπίζει διαφορετικά και τα λόγια είναι περιττά.
Αν έχεις να πεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή κάντο, αλλιώς σώπασε.
Εγώ δεν έχω, απλά ήθελα να εκφράσω ένα απλό παράπονο και να ανανεώσω το blog μου.



"Χαμογελάστε,αυτή είναι η τιμωρία τους."

Ain't no sunshine..

Συγγνώμη που τόσο καιρό δεν έγραφα.
Όχι προς Θεού δεν σκιζόμουν στο διάβασμα, απλά κάθε φορά έλεγα άστο γι'αυριο, γι'αυριο και βουαλά έφτασε Μάρτης.
Μου έλειψε το γράψιμο, όχι λάθος μου έλειψα εγώ όταν γράφω.
:)
Είναι πολύ περίεργο πόσο διαφορετικός γίνεσαι όταν γράφεις..Ουσιαστικά είναι αυτός που είσαι στα αλήθεια. Γιατί όσο και να μην το θέλεις, στην κοινωνία και στην γενικότερη συμπεριφορά σου βάζεις ορια, φοράς ένα προσωπείο.
Ποιος πραγματικά είσαι όμως όταν το βγάζεις;
Εγώ προσωπικά γίνομαι πιο ευαίσθητη αλλά και πιο δυνατή.
Σαν τις ηρωίδες στις ταινίες που δεν βρίσκουν τον έρωτα, ή καταλήγουν πληγωμένες αλλά είναι ανεξάρτητες και χαρούμενες στην ήσυχη φάρμα τους.
Πολλούς βέβαια, μπορεί να μην τους εκφράζει το γράψιμο.
NO PROBLEMA.
Αναζητήστε κάτι που σας κάνει αληθινούς, που σας βγάζει από τα όρια της καθημερινότητας.
Και θα δείτε πως όλα τότε θα γίνουν πιο ευχάριστα, θα νιώθεις αυτός που θες να είσαι.
Anyway, σας κούρασα, απλά ήθελα να γράψω κάτι για να κρατήσω επαφή ρε παιδί μου.
http://www.youtube.com/watch?v=tIdIqbv7SPo
την καληνύχτα μου και μια προτροπή.
BE REALLLLLL. :)

And, in the end, all i need is you. Definetely, you.

Έιχα καιρό να γράψω γιατί η ζωή μου ήταν θα έλεγα ανιαρή, βαρετή.
Διάβασμα, έξω, προσπαθώντας να ελπίζω για την είσοδό μου στο πανεπιστήμιο.
Καθώς διάβαζα λοιπόν, έτυχε να ανοίξω το ραδιοφωνο.
Πάντα μου αρέσει να ακούω μουσική, να ταξιδεύω ή ακόμη και να ακούω αφιερώσεις.
Αν και με κάνουν να αισθάνομαι μόνη παράλληλα με κάνουν να αισθάνομαι τόσο χαρούμενη.
Γιατί έξω, κάπου εκεί στο χάος της μιζέριας και της κυνικοτητας, υπάρχει ο έρωτας, η αγάπη. Κάτι που μπορεί να κρατήσει την καρδιά σου ζεστή και ζωντανή.
Άκουγα λοιπόν και έπεσα πάνω στη τελευταια επιτυχία ενός Νικηφόρου, ο θεός και η μάνα του πρέπει να τον ξέρουν.
Το τραγουδάκι θα μου ήταν παντελώς αδιάφορο, αλλά κάτι στους στίχους με τράβηξε.
"Υποσχέσου πως θα με θυμάσαι, όπου και να σαι.."
Σκέφτηκα την ανάγκη που έχουμε να βάζουμε τον άλλον να υπόσχεται στην αρχή κάθε σχέσης.
Ή που ασυναίσθητα ορκιζόμαστε.
"Θα μαι πάντα δίπλα σου, δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνη σου."
"Θα κάνω τα πάντα για να σε αποκτήσω."
"Εγώ εσένα θα σε παντρευτώ"
Όταν τις ακούς, χαίρεσαι, ελπίζεις πως αυτή τη φορά ίσως κάτι τέτοιο θα ισχύσει.
Αλλά είσαι πολύ μικρή για έρωτες που κρατάνε και για ανθρώπους που ξέρουν να εκτιμάνε.
Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια λοιπόν, φιλτατη, και κατάλαβέ το.
Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αυτός, αυτός και μόνο.
Να μείνει δίπλα σου και να σε αγαπήσει.
Και όχι όλα αυτά τα σπουδαία πράγματα που ΘΑ κάνει.
Το ΘΑ είναι αρκετά ρευστό, δεν νομίζεις;
Ενώ το τώρα, πόσο ωραίο;
Γι'αυτό και εσύ, αντράκι μου, σταμάτα να μου τάζεις.
Δεν θέλω, θέλω απλά εσένα, τίποτα άλλο.
Ούτε διαμάντια, ούτε λουλούδια, ούτε ρούχα.
Εσένα...



You say you want diamonds on a ring of gold
You say you want your story to remain untold
But all the promises we make from the cradle to the grave
When all I want is you

You say you'll give me a highway with no one on it
Treasure just to look upon it
All the riches in the night
You say you'll give me eyes in a moon of blindness
A river in a time of dryness
A harbour in the tempest
But all the promises we make from the cradle to the grave
When all I want is you

You say you want your love to work out right
To last with me through the night
You say you want diamonds on a ring of gold
Your story to remain untold
Your love not to grow cold
All the promises we break from the cradle to the grave
When all I want is you

You
All I want is you
All I want is you
All I want is you

Το πιασες; :)

Και μου λείπεις..

Όσο αγαπάω μένω πίσω και όλο μ'αφήνεις να σ'αφήσω..
Πάτησε ξανά να το ακούσει με τρεμάμενο χέρι και πρόσωπο μουσκεμένο από δάκρυα.
Πάλι ένιωθε μοναξιά,πάλι ένιωθε μίσος για την αγάπη.
Όσους ανθρώπους είχε αγαπήσει και είχε μοχθήσει γι αυτούς, αυτή την άφηναν.
Και ναι, δεν είχε κάνει τίποτα λάθος, είχε δείξει έναν ενθουσιασμό, είχε αφήσει ελεύθερο το παιδί που έκρυβε μέσα της.
Και όμως, βιαια της απαγόρευσαν τα παιχνίδια και πέταξαν μακριά τα όνειρά της.
Μόνη στο άδειο δωμάτιο με συντροφιά τον υπολογιστή της και τους στιχους των Πυξ Λαξ, αυτούς που της τσάκιζαν την καρδιά.
Τον τελευταίο καιρό δεν ήθελε καν να ακούει μουσική, σκεφτόταν μόνο ότι δεν έπρεπε να χαλιέται, ότι δεν έπρεπε να ρωτάει το γιατί συνέβαιναν όλα αυτά.
Μόνο έτσι θα ΄ταν χαρούμενη.
Σήμερα όμως συνειδητοποίησε πως έτσι όπως είχε γίνει, δεν ήταν αυτή.
Και αν κάτι δεν άντεχε περισσότερο από τη μοναξιά ήταν η ρήξη του χαρακτήρα της.
Ήταν αδύναμη, ευαισθητη, ονειροπόλα, θύμα αλλά τουλάχιστον ήταν αυτή.
Είδε το αγόρι που είχε ερωτευτεί να της την πέφτει και μετά να τα φτιάχνει με άλλη..
Είδε το αγόρι που είχε να την αφήνει χωρίς καμια προσπάθεια να την κυνηγήσει, σαν να μην ήταν τίποτα γι αυτόν.
Είδε το αγόρι που της άρεσε να την θεωρεί παιχνίδι παίζοντας με τα αισθήματά της.
Είδε το αγόρι που της την έπεφτε να τα φτιάχνει με άλλη γιατί βαρέθηκε να περιμένει.
Είδε πολλά και ήταν μόλις 17.
Είδε τη μαμά της να πάσχει από καρκίνο.
Και όμως τα κατάφερε δεν λύγισε, έκλαψε αλλά έμεινε σταθερή.
Αν η ζωή είναι μια μεγάλη πουτάνα, αυτή δεν θα της έδινε ούτε ένα φράγκο για τη βάρδια της.
Και τ'όνομα του κοριτσιού αυτού Τίνα.
Και χαμογελάει τώρα πίσω από αυτή την οθόνη, πατώντας Χ στους Πυξ Λαξ.
Ένιωθε πιο χαρούμενη που τα έγραψε όλα αυτά και τώρα λέει να σας καληνυχτίσει.

Φυσιολογική ζωή...μου λείπεις..!