Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σ ερωτεύτηκα.
Γιατί οι άνθρωποι ερωτεύονται;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο ορισμένες φορές;
Μου λείπεις, απόψε πιο πολύ από ποτέ.
Βλέπω τη μορφή σου, το χαμόγελό σου.
Νιωθω το άγγιγμα σου πάνω μου και ανατριχιάζω.
Δεν ξέρω πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό, αλλά το έχεις καταφέρει.Έχεις καταφέρει η απουσία σου να γίνεται τόσο έντονη όσο και η παρουσία σου.
Δεν μιλάμε πολύ πλέον, κάπως χαθήκαμε.Προσπαθώ να σου πιάσω κουβέντα, αλλά μάλλον δεν θες.
Μάλλον καρφώθηκα και εγώ.Συγχώρεσε με, αλλά ο έρωτας δεν κρύβεται.Δεν μπορώ να σε κοιτάξω αδιάφορα, φιλικά όπως κοιτάω τ'άλλα αγόρια.Έχεις κάνει κάτι στο μυαλό μου, στην καρδιά μου.
Να θυμάσαι, όταν πια δεν είμαι δίπλα σου, ότι σ αγάπησα χωρίς γυρισμό.
Να θυμάσαι, όταν είμαι αλλού, πως είχα να σου δώσω πολλά.
Να θυμάσαι μόνο αλλα να μην κάνεις τίποτα..
Σ αγαπώ, πάντα σ'αγαπούσα.:/
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Σάββατο 8 Μαΐου 2010
Η αιώρα.:)
-Αχ, δεν αντέχω άλλο Pitbull και rumba siiii. έκανε κοροιδευτικά η Τίνα καθώς δεν άντεχε να ακούει αυτό το τραγούδι στο μπαράκι.
-Ρε μανάρι, ασχολήσου εσύ με τα ποτά και άσε εμένα στην μουσική. Δεν βλέπεις τα μωρά πως χορεύουν;
-Αχ ανεγκέφαλε ερωτίλε. Μιμήθηκε την Κατακουζήνα για να κοροιδέψει ακόμη μια φορά τον ξάδερφό της που εκτελούσε χρέη dj στο οικογενειακό μπαράκι τους.
Το λάτρευε αυτό το μπαράκι, δίπλα στην παραλία με πορτοκαλί φωτισμό και μπαμπού. Είχε και μια αιώρα στην οποία της άρεσε να ξαπλώνει και να ονειρεύεται το μέλλον της καθώς πρόσεχε τα χρώματα της θάλασσας.
-Ε, ξύπνα οι μπύρες είναι παγωμένες; την ρώτησε η ξινή κοπέλα που δουλεύαν μαζί. Γνωστό τσουλάκι, φασωνόταν με όλους.
-Αφού είναι στο καταψύκτη εσύ τι λες;
-Ωχ όρεξη έχεις πάλι;
-Πάρε. Τις έδωσε τρεις μπύρες και γύρισε το κεφάλι νευριασμένη.
Δεν ήξερε τι ένιωθε για αυτή, ίσως απέχθεια.
Ίσως και ζήλεια. Μα όλοι να της την πέφτουν; Ξεφύσηξε.
-Μαναράκι, πες ένα τραγούδι να βάλω για σένα.
-Κόψτο αυτό το "μαναράκι".
-Με αυτό το παρεώ που φοράς κάνω και αιμομιξία.
Τσάάάάκ. Το κουτάκι με τα καλαμάκια προσγειώθηκε στο κεφάλι του.
Γέλασε και έβαλε το αγαπημένο τραγούδι της ξαδερφής του.
Στο άκουσμα του παρασύρθηκε, άρχισε να διαλύει τους φραγμούς της και να τραγουδάει δυνατά.
"Το άγγιγμά σου είναι σαν τη φωτιάάάά."
-Ωχ, παράφωνη.
-Ωχ, τα νεύρα μου.
Γέλασαν και οι 2.
-Ψιτ,όμορφη. άκουσε μια φωνή πίσω από την πλάτη της αλλά δεν γύρισε. Θεώρησε πως απευθύνονταν στην ξινή-.-
ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ?
Γύρισε και είδε ένα γοητευτικό αγόρι να την κοιτάζει.
-Σε μένα μιλάς;
-Όχι, στον dj. Έμαθες; την κουνάει την αχλαδιά.
-ΧΑΧΑΧΑ. Θέλεις κάτι;
-Μια μπύρα πολύ παγωμένη.
-Έέεεφτασε.
Και μαζί με την μπύρα έφτασε και μπαστακώθηκε και η ξινή.
Αι και βαι, πάει το κελεπούρι σκέφτηκε από μέσα της και του έδωσε τη μπύρα.
-Ευχαριστώ, της είπε και της έκλεισε το μάτι.
-Εεε Μάνο που πας; Δεν μου μιλάς;
ΓΚΡΡΡΡΡ όχι ρε κοπέλα μου δεν σου μιλάει.
-Γεια σου Έρη, όλα καλά;
-Ναι, πού ήσουν χθες;
-Άραζα στην αιώρα.
-Στην αιώρα; Χαχα, χάζεψες; Εσύ και η Τίνα. είπε και την έδειξε υποτιμητικά.
-Τραγουδάς πολύ ωραία, Τίνα. Ελπίζω να σε πετύχω κάποια στιγμή στην αιώρα.
Της έκλεισε ξανά το μάτι, δίνοντας της μια ευκαιρία να φλερτάρει.
Και πόσο της άρεσε το φλερτ, ειδικά το καλοκαίρι.
Η ξινή ξεφύσηξε και σηκώθηκε να "παίξει" με κάτι αγόρια.
-Μαναράκιιιιιιιιιιιι, χτύπησες γκομενάκι;
-Μαλακάκιιιιιιιιιιιι, βούλωσέ το γιατί θα χτυπήσω εσένααααα.
Γέλασαν και οι 2. Πόσο σαγηνευτικό ειναι το καλοκαίρι;;;
-Ρε μανάρι, ασχολήσου εσύ με τα ποτά και άσε εμένα στην μουσική. Δεν βλέπεις τα μωρά πως χορεύουν;
-Αχ ανεγκέφαλε ερωτίλε. Μιμήθηκε την Κατακουζήνα για να κοροιδέψει ακόμη μια φορά τον ξάδερφό της που εκτελούσε χρέη dj στο οικογενειακό μπαράκι τους.
Το λάτρευε αυτό το μπαράκι, δίπλα στην παραλία με πορτοκαλί φωτισμό και μπαμπού. Είχε και μια αιώρα στην οποία της άρεσε να ξαπλώνει και να ονειρεύεται το μέλλον της καθώς πρόσεχε τα χρώματα της θάλασσας.
-Ε, ξύπνα οι μπύρες είναι παγωμένες; την ρώτησε η ξινή κοπέλα που δουλεύαν μαζί. Γνωστό τσουλάκι, φασωνόταν με όλους.
-Αφού είναι στο καταψύκτη εσύ τι λες;
-Ωχ όρεξη έχεις πάλι;
-Πάρε. Τις έδωσε τρεις μπύρες και γύρισε το κεφάλι νευριασμένη.
Δεν ήξερε τι ένιωθε για αυτή, ίσως απέχθεια.
Ίσως και ζήλεια. Μα όλοι να της την πέφτουν; Ξεφύσηξε.
-Μαναράκι, πες ένα τραγούδι να βάλω για σένα.
-Κόψτο αυτό το "μαναράκι".
-Με αυτό το παρεώ που φοράς κάνω και αιμομιξία.
Τσάάάάκ. Το κουτάκι με τα καλαμάκια προσγειώθηκε στο κεφάλι του.
Γέλασε και έβαλε το αγαπημένο τραγούδι της ξαδερφής του.
Στο άκουσμα του παρασύρθηκε, άρχισε να διαλύει τους φραγμούς της και να τραγουδάει δυνατά.
"Το άγγιγμά σου είναι σαν τη φωτιάάάά."
-Ωχ, παράφωνη.
-Ωχ, τα νεύρα μου.
Γέλασαν και οι 2.
-Ψιτ,όμορφη. άκουσε μια φωνή πίσω από την πλάτη της αλλά δεν γύρισε. Θεώρησε πως απευθύνονταν στην ξινή-.-
ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ?
Γύρισε και είδε ένα γοητευτικό αγόρι να την κοιτάζει.
-Σε μένα μιλάς;
-Όχι, στον dj. Έμαθες; την κουνάει την αχλαδιά.
-ΧΑΧΑΧΑ. Θέλεις κάτι;
-Μια μπύρα πολύ παγωμένη.
-Έέεεφτασε.
Και μαζί με την μπύρα έφτασε και μπαστακώθηκε και η ξινή.
Αι και βαι, πάει το κελεπούρι σκέφτηκε από μέσα της και του έδωσε τη μπύρα.
-Ευχαριστώ, της είπε και της έκλεισε το μάτι.
-Εεε Μάνο που πας; Δεν μου μιλάς;
ΓΚΡΡΡΡΡ όχι ρε κοπέλα μου δεν σου μιλάει.
-Γεια σου Έρη, όλα καλά;
-Ναι, πού ήσουν χθες;
-Άραζα στην αιώρα.
-Στην αιώρα; Χαχα, χάζεψες; Εσύ και η Τίνα. είπε και την έδειξε υποτιμητικά.
-Τραγουδάς πολύ ωραία, Τίνα. Ελπίζω να σε πετύχω κάποια στιγμή στην αιώρα.
Της έκλεισε ξανά το μάτι, δίνοντας της μια ευκαιρία να φλερτάρει.
Και πόσο της άρεσε το φλερτ, ειδικά το καλοκαίρι.
Η ξινή ξεφύσηξε και σηκώθηκε να "παίξει" με κάτι αγόρια.
-Μαναράκιιιιιιιιιιιι, χτύπησες γκομενάκι;
-Μαλακάκιιιιιιιιιιιι, βούλωσέ το γιατί θα χτυπήσω εσένααααα.
Γέλασαν και οι 2. Πόσο σαγηνευτικό ειναι το καλοκαίρι;;;
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
Ντροπή και αίσχος.
Δεν είχα την "ευχάριστη" τιμή να δω τηλεόραση για να ξέρω τις εξελίξεις. Ξέρω πως τα ΜΜΕ δεν λένε τα πράγματα με τ΄όνομά τους.
Ξέρω απλά με όλη αυτή την κατάσταση να πω πως ταξίδεψα σε εκείνο το Δεκέμβρη του Αλέξη. Δεν έχει σημασία ποιος το έκανε, άλλωστε τι νομίζουν πως δεν ξέρουμε; Είναι όλοι οι γνωστοί θρασύδειλοι που με την προστασία του ονόματός τους κάνουν ό,τι θέλουν.
Η κατάσταση είναι ντροπιαστική.
Παρ'όλα αυτά θέλω να θέσω κάποια ερωτήματα!
-Γιατί τα ΜΜΕ αναφέρουν τους νεκρούς ως 3? 4 ήταν, ΤΕΣΣΕΡΙΣ. Το μικρό στην κοιλιά γιατί το παραβλέπουν.;
-Γιατί η Μαρφίν δεν είχε πυρασφάλεια και έξοδο κινδύνου? Και γιατί εφόσον δεν είχε, μπόρεσε και λειτουργούσε κανονικά? Ποιος λάδωσε ποιον?
-Εσύ ρε μαλάκα, εσύ ρε πούστη που σκότωσες τους ανθρώπους πώς θα μπορέσεις να αντικρύσεις τον ήλιο? Πώς θα μπορέσεις να κοιμηθείς? Γιατί σε γέννησε ο πατέρας σου και η μάνα σου? ΓΙΑΤΙ?
-Εσύ ήσυχε διαδηλωτή που καθόσουν εκεί δίπλα γιατί όταν είδες τη μολότοφ δεν φώναξες στα ΜΑΤ να τους πιάσουν; Γιατί δεν έκανες κίνηση να σταματήσουν όλα αυτά; Μήπως, αναρωτιέμαι,μήπως φταις και εσύ λιγάκι;
Ντρέπομαι για τη χώρα μου, ντρέπομαι για τους ανθρώπους.
Μόνο μια λέξη ταιριάζει, ΚΑΤΑΝΤΙΑ.
Να αναπαυθούν εν ειρήνη οι ψυχές σας και ας προσευχηθούμε όλοι μαζί να σταματήσει αυτό το χαος.
Ξέρω απλά με όλη αυτή την κατάσταση να πω πως ταξίδεψα σε εκείνο το Δεκέμβρη του Αλέξη. Δεν έχει σημασία ποιος το έκανε, άλλωστε τι νομίζουν πως δεν ξέρουμε; Είναι όλοι οι γνωστοί θρασύδειλοι που με την προστασία του ονόματός τους κάνουν ό,τι θέλουν.
Η κατάσταση είναι ντροπιαστική.
Παρ'όλα αυτά θέλω να θέσω κάποια ερωτήματα!
-Γιατί τα ΜΜΕ αναφέρουν τους νεκρούς ως 3? 4 ήταν, ΤΕΣΣΕΡΙΣ. Το μικρό στην κοιλιά γιατί το παραβλέπουν.;
-Γιατί η Μαρφίν δεν είχε πυρασφάλεια και έξοδο κινδύνου? Και γιατί εφόσον δεν είχε, μπόρεσε και λειτουργούσε κανονικά? Ποιος λάδωσε ποιον?
-Εσύ ρε μαλάκα, εσύ ρε πούστη που σκότωσες τους ανθρώπους πώς θα μπορέσεις να αντικρύσεις τον ήλιο? Πώς θα μπορέσεις να κοιμηθείς? Γιατί σε γέννησε ο πατέρας σου και η μάνα σου? ΓΙΑΤΙ?
-Εσύ ήσυχε διαδηλωτή που καθόσουν εκεί δίπλα γιατί όταν είδες τη μολότοφ δεν φώναξες στα ΜΑΤ να τους πιάσουν; Γιατί δεν έκανες κίνηση να σταματήσουν όλα αυτά; Μήπως, αναρωτιέμαι,μήπως φταις και εσύ λιγάκι;
Ντρέπομαι για τη χώρα μου, ντρέπομαι για τους ανθρώπους.
Μόνο μια λέξη ταιριάζει, ΚΑΤΑΝΤΙΑ.
Να αναπαυθούν εν ειρήνη οι ψυχές σας και ας προσευχηθούμε όλοι μαζί να σταματήσει αυτό το χαος.
Πέμπτη 29 Απριλίου 2010
Still searching...
Μερικές φορές θέλω να κλάψω τόσο πολύ, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Νιώθω πως όλα γύρω μου φταίνε, θυμάμαι όλα αυτά που με πλήγωσαν, που με κάνουν να θέλω να ξεχάσω.
Εκείνες τις φορές φυσικά διαλέγουμε τα πιο καταθλιπτικά τραγούδια.
Τραγούδια που αγαπήσαμε, τραγούδια που κάθε φορά μας κάνουν να πονάμε, να νιώθουμε αυτό το χαζό τσίμπημα στην καρδιά.
Εκείνες τις φορές διαλέγουμε τις πιο τέλειες ρομαντικές ταινίες, με ένα χαρούμενο τέλος. Ένα τέλος που πάντα θέλουμε, αλλά ποτέ δεν έχουμε.
Αλήθεια, ποιος δεν θα ήθελε ένα παραμυθένιο έρωτα?
Αλλά φυσικά αν βγει κάποιος εκεί έξω, στη ζούγκλα των ανθρωπίνων σχέσεων, θα καταλάβει πως ο έρωτας μόνο παραμυθένιος δεν είναι.
Ποιος μπορεί να αρνηθεί τα θέλω του και να συμβιβαστεί?
Είμαστε τόσο εγωιστές.
Εκείνες τις φορές κλείνεις τα φώτα και ξαπλώνεις. Σκέφτεσαι πράγματα που δεν μπαίνουν σε σειρά όσο και να θες να τα ταξινομήσεις.
Κρυώνεις σκεπάζεσαι και νιώθεις ένα αδιέξοδο.
Θες να κλάψεις, αλλά δεν μπορείς. Σκέφτεσαι πως δεν αξίζει να κλαις, αλλά παράλληλα ξεσπάς.
Ψιθυρίζεις ένα γιατί και πασχίζεις να μην βρίσεις.
Αναστενάζεις.
Πφφ, νομίζω πως μια τέτοια μέρα ζω και εγώ.
Πάω να ξαπλώσω λοιπόν και αν ακούσετε καμιά βρισιά, παρακαλώ συγχωρέστε με.
Ξέρω τι κάνω.
Εκείνες τις φορές φυσικά διαλέγουμε τα πιο καταθλιπτικά τραγούδια.
Τραγούδια που αγαπήσαμε, τραγούδια που κάθε φορά μας κάνουν να πονάμε, να νιώθουμε αυτό το χαζό τσίμπημα στην καρδιά.
Εκείνες τις φορές διαλέγουμε τις πιο τέλειες ρομαντικές ταινίες, με ένα χαρούμενο τέλος. Ένα τέλος που πάντα θέλουμε, αλλά ποτέ δεν έχουμε.
Αλήθεια, ποιος δεν θα ήθελε ένα παραμυθένιο έρωτα?
Αλλά φυσικά αν βγει κάποιος εκεί έξω, στη ζούγκλα των ανθρωπίνων σχέσεων, θα καταλάβει πως ο έρωτας μόνο παραμυθένιος δεν είναι.
Ποιος μπορεί να αρνηθεί τα θέλω του και να συμβιβαστεί?
Είμαστε τόσο εγωιστές.
Εκείνες τις φορές κλείνεις τα φώτα και ξαπλώνεις. Σκέφτεσαι πράγματα που δεν μπαίνουν σε σειρά όσο και να θες να τα ταξινομήσεις.
Κρυώνεις σκεπάζεσαι και νιώθεις ένα αδιέξοδο.
Θες να κλάψεις, αλλά δεν μπορείς. Σκέφτεσαι πως δεν αξίζει να κλαις, αλλά παράλληλα ξεσπάς.
Ψιθυρίζεις ένα γιατί και πασχίζεις να μην βρίσεις.
Αναστενάζεις.
Πφφ, νομίζω πως μια τέτοια μέρα ζω και εγώ.
Πάω να ξαπλώσω λοιπόν και αν ακούσετε καμιά βρισιά, παρακαλώ συγχωρέστε με.
Ξέρω τι κάνω.
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Ψευτοεπαναστάτες.
Η γκριζούπολη μοιάζει με πανούκλα και δυστυχώς δεν μπορείς να γλιτώσεις από αυτήν την αρρώστια.
Ό,τι κάνουν οι άλλοι είναι το σωστό.
Ό,τι αγαπάνε οι άλλοι, το αγαπάμε και εμείς.
Ανήκουμε στη μάζα.
Οι νέοι αποτελούν την ελπίδα, τα όνειρα του μέλλοντος, μα μοιάζουν να έχουν χαθεί.
Ψευτοεπαναστάτες, ψευτοάνθρωποι.
Κάνουν πορείες για τον Αλέξη, αλλά τώρα ούτε καν θυμούνται το τι είχε γίνει.
Το κάνουν απλά για να χάσουν σχολείο.
Και δεν βγάζω τον εαυτό μου μέσα απ'αυτό. Το είχα σκεφτεί και εγώ, το να χάσω σχολείο.
Αλλά τώρα, που είναι όλοι αυτοί? Τώρα που σκοτώνονται αστυνομικοί? Οι αστυνομικοί δεν είναι άνθρωποι, δεν έχουν ψυχή? Ναι, ισχύει, το έχουν δει εξουσία, αλλά είναι ΆΝΘΡΩΠΟΙ, ίδιοι με μας. Γι΄αυτούς γιατί δεν βγαίνει κανένας?
Για την οικογένεια μεταναστών που έσκασε η βόμβα σκοτώνοντας το μικρό παιδί και αφήνοντας το άλλο με μόνιμα προβλήματα, γιατί δεν βγήκε κανένας?
Εγώ γιατί δεν βγήκα? Να σου πω γιατί? Γιατί ανήκω στη μάζα, κοιτάω τι κάνουν οι άλλοι και μετά πράττω. όχι αυτόβουλα.
Συγγνώμη εαυτέ μου, σε απογοητεύω καθημερινώς.
Ό,τι κάνουν οι άλλοι είναι το σωστό.
Ό,τι αγαπάνε οι άλλοι, το αγαπάμε και εμείς.
Ανήκουμε στη μάζα.
Οι νέοι αποτελούν την ελπίδα, τα όνειρα του μέλλοντος, μα μοιάζουν να έχουν χαθεί.
Ψευτοεπαναστάτες, ψευτοάνθρωποι.
Κάνουν πορείες για τον Αλέξη, αλλά τώρα ούτε καν θυμούνται το τι είχε γίνει.
Το κάνουν απλά για να χάσουν σχολείο.
Και δεν βγάζω τον εαυτό μου μέσα απ'αυτό. Το είχα σκεφτεί και εγώ, το να χάσω σχολείο.
Αλλά τώρα, που είναι όλοι αυτοί? Τώρα που σκοτώνονται αστυνομικοί? Οι αστυνομικοί δεν είναι άνθρωποι, δεν έχουν ψυχή? Ναι, ισχύει, το έχουν δει εξουσία, αλλά είναι ΆΝΘΡΩΠΟΙ, ίδιοι με μας. Γι΄αυτούς γιατί δεν βγαίνει κανένας?
Για την οικογένεια μεταναστών που έσκασε η βόμβα σκοτώνοντας το μικρό παιδί και αφήνοντας το άλλο με μόνιμα προβλήματα, γιατί δεν βγήκε κανένας?
Εγώ γιατί δεν βγήκα? Να σου πω γιατί? Γιατί ανήκω στη μάζα, κοιτάω τι κάνουν οι άλλοι και μετά πράττω. όχι αυτόβουλα.
Συγγνώμη εαυτέ μου, σε απογοητεύω καθημερινώς.
Κυριακή 18 Απριλίου 2010
Κοκα.
Κάποιες στιγμές νομίζω ότι τα κάνω όλα λάθος.
Παίρνω αποφάσεις για τις οποίες μετανιώνω. Και όμως, ξέρεις πόσο πολύ τις σκέφτομαι?
Δεν θέλω να ενεργώ αβίαστα.
Και όμως δεν ξέρω γιατί δένομαι τόσο πολύ.
Και όμως δεν ξέρω γιατί μου λείπεις τόσο πολύ.
Πίστευα πως αυτό που είχαμε δεν μ'είχε επηρεάσει, πως είχα κρατήσει τις αποστάσεις μου.
Δεν μπορώ να σε ξεχάσω, νομίζω σ αγάπησα, σε ερωτεύτηκα ούτε και εγώ ξέρω τι.
Θυμάμαι που μου είχες πει πως είχες κάπως κολλήσει μαζί μου.
Με άφησες όμως γιατί? Δεν με κυνήγησες, δεν πάλεψες για μένα.
Άφησες αυτό το μέσα σου να πεθάνει, να φύγει, όπως σε άφησα και εγώ..
Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω πίσω το χρόνο να έμενα εκεί, δίπλα σου.
Νιώθω ότι τα πάντα γύρω σε θυμίζουν, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες που έκανα βόλτες στην περιοχή σου.
Τόνομά σου βαμμένο σε πολλούς τοίχους, σε θύμιζαν και η έντονη επιθυμία μου να σε δω, το έκανε ακόμα πιο δύσκολο.
να σε δω έστω τυχαία, απλά να σε δω, να καταλάβω πως είσαι εσύ.
Και δεν θα σου μιλούσα, δεν θα σου ζητούσα τίποτα.
Ούτε καν να θυμηθούμε τα παλιά...
Συγγνώμη για τα λάθη που έκανα, προσπάθησα για το καλό μας.
Το ξέρεις και το σέβεσαι.
Σ'ευχαριστώ, μα μην με ξεχνάς, μην με προδώσεις και εσύ.
Κουτσούνι μου:)
Παίρνω αποφάσεις για τις οποίες μετανιώνω. Και όμως, ξέρεις πόσο πολύ τις σκέφτομαι?
Δεν θέλω να ενεργώ αβίαστα.
Και όμως δεν ξέρω γιατί δένομαι τόσο πολύ.
Και όμως δεν ξέρω γιατί μου λείπεις τόσο πολύ.
Πίστευα πως αυτό που είχαμε δεν μ'είχε επηρεάσει, πως είχα κρατήσει τις αποστάσεις μου.
Δεν μπορώ να σε ξεχάσω, νομίζω σ αγάπησα, σε ερωτεύτηκα ούτε και εγώ ξέρω τι.
Θυμάμαι που μου είχες πει πως είχες κάπως κολλήσει μαζί μου.
Με άφησες όμως γιατί? Δεν με κυνήγησες, δεν πάλεψες για μένα.
Άφησες αυτό το μέσα σου να πεθάνει, να φύγει, όπως σε άφησα και εγώ..
Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω πίσω το χρόνο να έμενα εκεί, δίπλα σου.
Νιώθω ότι τα πάντα γύρω σε θυμίζουν, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες που έκανα βόλτες στην περιοχή σου.
Τόνομά σου βαμμένο σε πολλούς τοίχους, σε θύμιζαν και η έντονη επιθυμία μου να σε δω, το έκανε ακόμα πιο δύσκολο.
να σε δω έστω τυχαία, απλά να σε δω, να καταλάβω πως είσαι εσύ.
Και δεν θα σου μιλούσα, δεν θα σου ζητούσα τίποτα.
Ούτε καν να θυμηθούμε τα παλιά...
Συγγνώμη για τα λάθη που έκανα, προσπάθησα για το καλό μας.
Το ξέρεις και το σέβεσαι.
Σ'ευχαριστώ, μα μην με ξεχνάς, μην με προδώσεις και εσύ.
Κουτσούνι μου:)
Παρασκευή 2 Απριλίου 2010
Κύριε δημοσιογράφε.
Έχω βαρεθεί να διαβάζω, να ακούω, να συζητάω για τα χαμένα- κλεμμένα λεφτά.
Όλες οι εκπομπές συζητάνε για αυτό το πράγμα.
Υποτιμούν τη νοημοσύνη μας?
Το έχουμε καταλάβει, τα λεφτά έγιναν καπνός.
Όλοι προσπαθούν να βρουν ποιος το έκανε.
Αλήθεια, νομίζεις με νοιάζει κύριε "αμερόληπτε" δημοσιογράφε?
Θα σου απαντήσω. Ό-Χ-Ι.
Εμένα με νοιάζει που αύριο δεν θα έχω να φάω.
Εμένα με νοιάζει που το διάβασμά μου θα πάει χαμένο.
Εμένα με νοιάζει που τα παιδιά μου δεν θα μπορούν να μεγαλώσουν όπως και εγώ.
Κατάλαβες κύριε δημοσιογράφε?
Αδιαφορώ για το ποιος πολιτικός το έκανε, έτσι και αλλιώς δεν θα τιμωρηθεί.
Οπότε, κύριε δημοσιογράφε μην νομίζεις πως διακομωδώντας, σατυρίζοντας την όλη κατάσταση με κάνεις να γελάω.
Με την κατάντια δεν γελάω.
Βαρέθηκα να βλέπω βίντεο σχετικά με το ποιος πήρε τα λεφτά, πόσα είναι, πόσα χρωστάμε.
Λύσεις μπορείς να μου δώσεις, έξυπνε?
Λύσεις θέλω.
Τίποτα διαφορετικό, τίποτα δύσκολο.
Δεν θα σου συγχωρήσω ποτέ ότι γίνεσαι πιόνι και παίρνεις λεφτά για να προωθήσεις συμφέροντα. ΠΟΤΕ.
Το εύκολο χρήμα είναι γλυκό, αλλά δεν κερδίζεις τίποτα.
Το δύσκολο θέλουμε που μας ανταμοίβει ψυχικά.
Την ψυχή σου μην την ξεχνάς, γιατί θα σε ξεχάσει και αυτή.
Αντίο, κύριε δημοσιογράφε, γράψε τα ψεύτικα άρθρα σου που με τον καιρό αρχίζεις να πιστεύεις.
Όλες οι εκπομπές συζητάνε για αυτό το πράγμα.
Υποτιμούν τη νοημοσύνη μας?
Το έχουμε καταλάβει, τα λεφτά έγιναν καπνός.
Όλοι προσπαθούν να βρουν ποιος το έκανε.
Αλήθεια, νομίζεις με νοιάζει κύριε "αμερόληπτε" δημοσιογράφε?
Θα σου απαντήσω. Ό-Χ-Ι.
Εμένα με νοιάζει που αύριο δεν θα έχω να φάω.
Εμένα με νοιάζει που το διάβασμά μου θα πάει χαμένο.
Εμένα με νοιάζει που τα παιδιά μου δεν θα μπορούν να μεγαλώσουν όπως και εγώ.
Κατάλαβες κύριε δημοσιογράφε?
Αδιαφορώ για το ποιος πολιτικός το έκανε, έτσι και αλλιώς δεν θα τιμωρηθεί.
Οπότε, κύριε δημοσιογράφε μην νομίζεις πως διακομωδώντας, σατυρίζοντας την όλη κατάσταση με κάνεις να γελάω.
Με την κατάντια δεν γελάω.
Βαρέθηκα να βλέπω βίντεο σχετικά με το ποιος πήρε τα λεφτά, πόσα είναι, πόσα χρωστάμε.
Λύσεις μπορείς να μου δώσεις, έξυπνε?
Λύσεις θέλω.
Τίποτα διαφορετικό, τίποτα δύσκολο.
Δεν θα σου συγχωρήσω ποτέ ότι γίνεσαι πιόνι και παίρνεις λεφτά για να προωθήσεις συμφέροντα. ΠΟΤΕ.
Το εύκολο χρήμα είναι γλυκό, αλλά δεν κερδίζεις τίποτα.
Το δύσκολο θέλουμε που μας ανταμοίβει ψυχικά.
Την ψυχή σου μην την ξεχνάς, γιατί θα σε ξεχάσει και αυτή.
Αντίο, κύριε δημοσιογράφε, γράψε τα ψεύτικα άρθρα σου που με τον καιρό αρχίζεις να πιστεύεις.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
