Και μου λείπεις..

Όσο αγαπάω μένω πίσω και όλο μ'αφήνεις να σ'αφήσω..
Πάτησε ξανά να το ακούσει με τρεμάμενο χέρι και πρόσωπο μουσκεμένο από δάκρυα.
Πάλι ένιωθε μοναξιά,πάλι ένιωθε μίσος για την αγάπη.
Όσους ανθρώπους είχε αγαπήσει και είχε μοχθήσει γι αυτούς, αυτή την άφηναν.
Και ναι, δεν είχε κάνει τίποτα λάθος, είχε δείξει έναν ενθουσιασμό, είχε αφήσει ελεύθερο το παιδί που έκρυβε μέσα της.
Και όμως, βιαια της απαγόρευσαν τα παιχνίδια και πέταξαν μακριά τα όνειρά της.
Μόνη στο άδειο δωμάτιο με συντροφιά τον υπολογιστή της και τους στιχους των Πυξ Λαξ, αυτούς που της τσάκιζαν την καρδιά.
Τον τελευταίο καιρό δεν ήθελε καν να ακούει μουσική, σκεφτόταν μόνο ότι δεν έπρεπε να χαλιέται, ότι δεν έπρεπε να ρωτάει το γιατί συνέβαιναν όλα αυτά.
Μόνο έτσι θα ΄ταν χαρούμενη.
Σήμερα όμως συνειδητοποίησε πως έτσι όπως είχε γίνει, δεν ήταν αυτή.
Και αν κάτι δεν άντεχε περισσότερο από τη μοναξιά ήταν η ρήξη του χαρακτήρα της.
Ήταν αδύναμη, ευαισθητη, ονειροπόλα, θύμα αλλά τουλάχιστον ήταν αυτή.
Είδε το αγόρι που είχε ερωτευτεί να της την πέφτει και μετά να τα φτιάχνει με άλλη..
Είδε το αγόρι που είχε να την αφήνει χωρίς καμια προσπάθεια να την κυνηγήσει, σαν να μην ήταν τίποτα γι αυτόν.
Είδε το αγόρι που της άρεσε να την θεωρεί παιχνίδι παίζοντας με τα αισθήματά της.
Είδε το αγόρι που της την έπεφτε να τα φτιάχνει με άλλη γιατί βαρέθηκε να περιμένει.
Είδε πολλά και ήταν μόλις 17.
Είδε τη μαμά της να πάσχει από καρκίνο.
Και όμως τα κατάφερε δεν λύγισε, έκλαψε αλλά έμεινε σταθερή.
Αν η ζωή είναι μια μεγάλη πουτάνα, αυτή δεν θα της έδινε ούτε ένα φράγκο για τη βάρδια της.
Και τ'όνομα του κοριτσιού αυτού Τίνα.
Και χαμογελάει τώρα πίσω από αυτή την οθόνη, πατώντας Χ στους Πυξ Λαξ.
Ένιωθε πιο χαρούμενη που τα έγραψε όλα αυτά και τώρα λέει να σας καληνυχτίσει.

Φυσιολογική ζωή...μου λείπεις..!

Καλό καλοκαίρι!

Σε λίγες μέρες αναχωρώ για διακοπές.
Και δεν ήθελα να αφήσω το blog μου έτσι παραπονεμένο.
Δυστυχώς η έμπνευση μου πήγε διακοπές πιο πριν από μένα.
Γι αυτό δεν έχω κάτι καλό,έστω αναγνώσιμο βρε παιδί μου.
Θα θελα όμως να σας ευχηθώ καλό καλοκαίρι,να περάσετε σούπερ και να ξεχαστείτε.
Μην χαλάτε άσκοπα το χρόνο σας σε προβλήματα που δεν λύνονται,δημιουργήστε άλλα.
Οκ, φυσικά αστειεύομαι.
Απλά ηρεμήστε.
That's all.
Καλά μπάνια και καλή ξεκούραση.
ΣΜΟΥΤΣ. :*

Snuff *.*

Υπάρχουν μερικά τραγούδια που ειλικρινά θα ήθελα να γράφτηκαν για μένα.
Τόσα υπέροχα τραγούδια αγάπης.
Ποια μπορεί να αποτελούσε πηγή έμπνευσης και πόσο περήφανη θα ήταν;
Δεν είναι υπέροχο ο άλλος να σου δείχνει την αγάπη του με πράγματα απλά και αλήθινα;
Όχι φανφάρες και παπαρολογίες.
Μ'ένα ξαφνικό φιλί, με μια ξαφνική αγκαλιά.
Απλά πράγματα που μένουν.

Δεν έχω πολλά να γράψω απλά άκουγα διάφορες μπαλάντες και ένιωσα την έντονη επιθυμία να ήταν ένα τραγούδι τέτοιο, ερωτικό γραμμένο για μένα.
Να το άκουγα και να μου θύμιζε τις στιγμές που πέρασα μαζί του.
Αλλά η αγάπη είναι τόσο δύσκολο πράγμα.
Αναρωτιέμαι γιατί όταν φερόμαστε καλά σε κάποιον αυτός μας πληγώνει και όταν κάποιες δεν φέρονται καλά έχουν τους άντρες σαν σκυλάκια;
Άδικη ζωή δεν το αμφισβητώ.
Αλλά εγώ πουτάνα δεν γίνομαι.



ιδού η πηγή έμπνευσης μου.






"Now, when I hold your face so close to mine
I see a place where the sun will shine, with you in it's divine

Looking down into those eyes
I know, I'll be lost and never found again.
Kiss me once and I will surely melt and die,
kiss me twice and I will never leave your side, Dreams Come True"

Έλα πες την αλήθεια, δεν θα θελες αυτοί οι στίχοι να ναι για σένα;
<3

Δύσκολη Νύχτα.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σ ερωτεύτηκα.
Γιατί οι άνθρωποι ερωτεύονται;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο ορισμένες φορές;



Μου λείπεις, απόψε πιο πολύ από ποτέ.
Βλέπω τη μορφή σου, το χαμόγελό σου.
Νιωθω το άγγιγμα σου πάνω μου και ανατριχιάζω.
Δεν ξέρω πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό, αλλά το έχεις καταφέρει.Έχεις καταφέρει η απουσία σου να γίνεται τόσο έντονη όσο και η παρουσία σου.
Δεν μιλάμε πολύ πλέον, κάπως χαθήκαμε.Προσπαθώ να σου πιάσω κουβέντα, αλλά μάλλον δεν θες.

Μάλλον καρφώθηκα και εγώ.Συγχώρεσε με, αλλά ο έρωτας δεν κρύβεται.Δεν μπορώ να σε κοιτάξω αδιάφορα, φιλικά όπως κοιτάω τ'άλλα αγόρια.Έχεις κάνει κάτι στο μυαλό μου, στην καρδιά μου.

Να θυμάσαι, όταν πια δεν είμαι δίπλα σου, ότι σ αγάπησα χωρίς γυρισμό.
Να θυμάσαι, όταν είμαι αλλού, πως είχα να σου δώσω πολλά.
Να θυμάσαι μόνο αλλα να μην κάνεις τίποτα..



Σ αγαπώ, πάντα σ'αγαπούσα.:/

Η αιώρα.:)

-Αχ, δεν αντέχω άλλο Pitbull και rumba siiii. έκανε κοροιδευτικά η Τίνα καθώς δεν άντεχε να ακούει αυτό το τραγούδι στο μπαράκι.
-Ρε μανάρι, ασχολήσου εσύ με τα ποτά και άσε εμένα στην μουσική. Δεν βλέπεις τα μωρά πως χορεύουν;
-Αχ ανεγκέφαλε ερωτίλε. Μιμήθηκε την Κατακουζήνα για να κοροιδέψει ακόμη μια φορά τον ξάδερφό της που εκτελούσε χρέη dj στο οικογενειακό μπαράκι τους.
Το λάτρευε αυτό το μπαράκι, δίπλα στην παραλία με πορτοκαλί φωτισμό και μπαμπού. Είχε και μια αιώρα στην οποία της άρεσε να ξαπλώνει και να ονειρεύεται το μέλλον της καθώς πρόσεχε τα χρώματα της θάλασσας.
-Ε, ξύπνα οι μπύρες είναι παγωμένες; την ρώτησε η ξινή κοπέλα που δουλεύαν μαζί. Γνωστό τσουλάκι, φασωνόταν με όλους.
-Αφού είναι στο καταψύκτη εσύ τι λες;
-Ωχ όρεξη έχεις πάλι;
-Πάρε. Τις έδωσε τρεις μπύρες και γύρισε το κεφάλι νευριασμένη.
Δεν ήξερε τι ένιωθε για αυτή, ίσως απέχθεια.
Ίσως και ζήλεια. Μα όλοι να της την πέφτουν; Ξεφύσηξε.
-Μαναράκι, πες ένα τραγούδι να βάλω για σένα.
-Κόψτο αυτό το "μαναράκι".
-Με αυτό το παρεώ που φοράς κάνω και αιμομιξία.
Τσάάάάκ. Το κουτάκι με τα καλαμάκια προσγειώθηκε στο κεφάλι του.
Γέλασε και έβαλε το αγαπημένο τραγούδι της ξαδερφής του.

Στο άκουσμα του παρασύρθηκε, άρχισε να διαλύει τους φραγμούς της και να τραγουδάει δυνατά.
"Το άγγιγμά σου είναι σαν τη φωτιάάάά."
-Ωχ, παράφωνη.
-Ωχ, τα νεύρα μου.
Γέλασαν και οι 2.

-Ψιτ,όμορφη. άκουσε μια φωνή πίσω από την πλάτη της αλλά δεν γύρισε. Θεώρησε πως απευθύνονταν στην ξινή-.-
ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ?
Γύρισε και είδε ένα γοητευτικό αγόρι να την κοιτάζει.
-Σε μένα μιλάς;
-Όχι, στον dj. Έμαθες; την κουνάει την αχλαδιά.
-ΧΑΧΑΧΑ. Θέλεις κάτι;
-Μια μπύρα πολύ παγωμένη.
-Έέεεφτασε.
Και μαζί με την μπύρα έφτασε και μπαστακώθηκε και η ξινή.
Αι και βαι, πάει το κελεπούρι σκέφτηκε από μέσα της και του έδωσε τη μπύρα.
-Ευχαριστώ, της είπε και της έκλεισε το μάτι.

-Εεε Μάνο που πας; Δεν μου μιλάς;
ΓΚΡΡΡΡΡ όχι ρε κοπέλα μου δεν σου μιλάει.
-Γεια σου Έρη, όλα καλά;
-Ναι, πού ήσουν χθες;
-Άραζα στην αιώρα.
-Στην αιώρα; Χαχα, χάζεψες; Εσύ και η Τίνα. είπε και την έδειξε υποτιμητικά.
-Τραγουδάς πολύ ωραία, Τίνα. Ελπίζω να σε πετύχω κάποια στιγμή στην αιώρα.
Της έκλεισε ξανά το μάτι, δίνοντας της μια ευκαιρία να φλερτάρει.
Και πόσο της άρεσε το φλερτ, ειδικά το καλοκαίρι.
Η ξινή ξεφύσηξε και σηκώθηκε να "παίξει" με κάτι αγόρια.

-Μαναράκιιιιιιιιιιιι, χτύπησες γκομενάκι;
-Μαλακάκιιιιιιιιιιιι, βούλωσέ το γιατί θα χτυπήσω εσένααααα.
Γέλασαν και οι 2. Πόσο σαγηνευτικό ειναι το καλοκαίρι;;;

Ντροπή και αίσχος.

Δεν είχα την "ευχάριστη" τιμή να δω τηλεόραση για να ξέρω τις εξελίξεις. Ξέρω πως τα ΜΜΕ δεν λένε τα πράγματα με τ΄όνομά τους.
Ξέρω απλά με όλη αυτή την κατάσταση να πω πως ταξίδεψα σε εκείνο το Δεκέμβρη του Αλέξη. Δεν έχει σημασία ποιος το έκανε, άλλωστε τι νομίζουν πως δεν ξέρουμε; Είναι όλοι οι γνωστοί θρασύδειλοι που με την προστασία του ονόματός τους κάνουν ό,τι θέλουν.
Η κατάσταση είναι ντροπιαστική.

Παρ'όλα αυτά θέλω να θέσω κάποια ερωτήματα!
-Γιατί τα ΜΜΕ αναφέρουν τους νεκρούς ως 3? 4 ήταν, ΤΕΣΣΕΡΙΣ. Το μικρό στην κοιλιά γιατί το παραβλέπουν.;
-Γιατί η Μαρφίν δεν είχε πυρασφάλεια και έξοδο κινδύνου? Και γιατί εφόσον δεν είχε, μπόρεσε και λειτουργούσε κανονικά? Ποιος λάδωσε ποιον?
-Εσύ ρε μαλάκα, εσύ ρε πούστη που σκότωσες τους ανθρώπους πώς θα μπορέσεις να αντικρύσεις τον ήλιο? Πώς θα μπορέσεις να κοιμηθείς? Γιατί σε γέννησε ο πατέρας σου και η μάνα σου? ΓΙΑΤΙ?
-Εσύ ήσυχε διαδηλωτή που καθόσουν εκεί δίπλα γιατί όταν είδες τη μολότοφ δεν φώναξες στα ΜΑΤ να τους πιάσουν; Γιατί δεν έκανες κίνηση να σταματήσουν όλα αυτά; Μήπως, αναρωτιέμαι,μήπως φταις και εσύ λιγάκι;


Ντρέπομαι για τη χώρα μου, ντρέπομαι για τους ανθρώπους.
Μόνο μια λέξη ταιριάζει, ΚΑΤΑΝΤΙΑ.
Να αναπαυθούν εν ειρήνη οι ψυχές σας και ας προσευχηθούμε όλοι μαζί να σταματήσει αυτό το χαος.

Still searching...

Μερικές φορές θέλω να κλάψω τόσο πολύ, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Νιώθω πως όλα γύρω μου φταίνε, θυμάμαι όλα αυτά που με πλήγωσαν, που με κάνουν να θέλω να ξεχάσω.
Εκείνες τις φορές φυσικά διαλέγουμε τα πιο καταθλιπτικά τραγούδια.
Τραγούδια που αγαπήσαμε, τραγούδια που κάθε φορά μας κάνουν να πονάμε, να νιώθουμε αυτό το χαζό τσίμπημα στην καρδιά.
Εκείνες τις φορές διαλέγουμε τις πιο τέλειες ρομαντικές ταινίες, με ένα χαρούμενο τέλος. Ένα τέλος που πάντα θέλουμε, αλλά ποτέ δεν έχουμε.
Αλήθεια, ποιος δεν θα ήθελε ένα παραμυθένιο έρωτα?
Αλλά φυσικά αν βγει κάποιος εκεί έξω, στη ζούγκλα των ανθρωπίνων σχέσεων, θα καταλάβει πως ο έρωτας μόνο παραμυθένιος δεν είναι.
Ποιος μπορεί να αρνηθεί τα θέλω του και να συμβιβαστεί?
Είμαστε τόσο εγωιστές.

Εκείνες τις φορές κλείνεις τα φώτα και ξαπλώνεις. Σκέφτεσαι πράγματα που δεν μπαίνουν σε σειρά όσο και να θες να τα ταξινομήσεις.
Κρυώνεις σκεπάζεσαι και νιώθεις ένα αδιέξοδο.
Θες να κλάψεις, αλλά δεν μπορείς. Σκέφτεσαι πως δεν αξίζει να κλαις, αλλά παράλληλα ξεσπάς.
Ψιθυρίζεις ένα γιατί και πασχίζεις να μην βρίσεις.
Αναστενάζεις.


Πφφ, νομίζω πως μια τέτοια μέρα ζω και εγώ.
Πάω να ξαπλώσω λοιπόν και αν ακούσετε καμιά βρισιά, παρακαλώ συγχωρέστε με.
Ξέρω τι κάνω.