Liberta e Sogni.

ποιοι είμαστε αλήθεια; οι σούπερ ήρωες ή η κρυφή τους ταυτότητα;

Άσιμος.

Ανθρώπους ψάχνουμε όχι ιδεολογίες.
Ανθρώπους να'χουν θάρρος, αγάπη, καλοσύνη.
Ανθρώπους που δεν είναι ψεύτες, ρηχοί και βολεμένοι και ξέρουν να δίνουνε, όχι να ρουφάν και να εκμεταλλεύονται τους γύρω.
Ανθρώπους έστω με καρδιά.
Ας είναι δικηγόροι, παπάδες και αστυνόμοι.
Ας είναι και χαφιέδες, κομουνιστές, αναρχικοί, αρκεί να έχουν τόλμη να κρατήσουν ένα λόγο και να πούνε την αλήθεια.

Cos'there's still magic in this world..

Cos'there's still magic in this world..
"drunk fairies on magic potions, beautiful witches and old pirates... They all come to life when the music starts."

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Και τελοσπαντων, να τραβούμε εμπρός

Το φως χαμήλωνε σιγά σιγά κι εγώ ανατρίχιαζα στον ήχο μιας ακούρδιστης κιθάρας.
Πετάχτηκα από το κρεβάτι τρομαγμένος, ήταν ένα ακόμη όνειρο από φαινομενικά μιας σειράς θρίλερ.
Το όνειρο αυτό ήταν τόσο διαφορετικό γιατί το θεώρησα τόσο ζωντανό.
Τι ανόητη σκέψη, ήταν διαφορετικό γιατί ήσουν εσύ μέσα.
Σηκώθηκα και κατευθύνθηκα προς το παράθυρο. Συνήθιζα τον τελευταίο καιρό να κάνω παράτολμες σκέψεις, άνοιξα το τζάμι και για μια στιγμή σκέφτηκα να πηδήξω.
Το έκλεισα γιατί έκανε κρύο κι έξω χιόνιζε.
Με απασχολούσαν πολλά πράγματα, αλλά το βασικό ήταν το ότι δεν τα μοιραζόμουν μαζί σου.
Μου έλειπες κάθε μέρα και πιο πολύ, αλλά μας χώριζαν πλέον πόσα χιλιόμετρα.
Διαφορετικές ήπειροι, χώρες, καθημερινότητες, στιγμές.
Μέσα στο σκοτάδι, κάθισα στον καναπέ και μηχανικά άρχιζα να στρίβω τσιγάρα.
Πάτησα καταλάθος το κουμπί της τηλεόρασης κι έπαιζε μια χαζή ρομαντική κομεντί, τραγικό.
Το τραγικό ήταν ότι την είχαμε δει μαζί.
Άκουσα σιγά τον ήχο του κινητού μου.
Ποιος να είναι μεσάνυχτα σκέφτηκα και μηχανικά πάλι πήγα στο δωμάτιο.
Καθώς είδα το κινητό, μου έπεσε κάτω και η καρδιά μου άρχιζε να χορεύει σε κάτι αλλόκοτους ρυθμούς.
ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ.
Γρήγορα άνοιξα το μήνυμα.
"Δεν ξέρω τι ώρα είναι εκεί, άκουσα το Black Heart σ'ένα μαγαζί που είμαι. ελπίζω να είσαι καλά.Φιλιά."
"Δεν ξέρω ούτε εγώ τι ώρα είναι εκεί, αλλά εδώ είναι η ώρα που σε σκέφτομαι. Όπως κάθε ώρα. Είσαι καλά; Σε βλέπω σε όνειρα κι ανησυχώ, αλλά μου είχες πει να μην σου στέλνω. Μου λείπεις.Φιλιά."
Πετάχτηκα πάνω ξαφνικά κι είδα ότι το τσιγάρο είχε πέσει στο πόδι μου κι ότι είχε κάψει κάποιες τρίχες.
Προσπάθησα να σκεφτώ αν κάτι ήταν αληθινό, αλλά το μόνο που σκέφτηκα ήταν τα συναισθήματά μου.
Πήγα ξανά προς το κρεβάτι και απλά άφησα το κουβάρι μου να πέσει.
Μου λείπεις τόσο πολύ.
Θυμήθηκα την τελευταία φορά που σε είδα, δεν το ήθελε κανείς να φύγει και το αεροδρόμιο σαν χώρος αποχαιρετισμού δεν ήταν ωραίος.
Μη φεύγεις, μου ψιθύρισες και για μια στιγμή σκέφτηκα να τα παρατήσω όλα, αλλά δεν το κανα.
Γέλασες και μου είπες θα δεις κάποια μέρα θα μαστε ξανά μαζί, απλά κάνουμε ένα διάλειμμα για ποπ κορν. Και τέλοσπαντων, να τραβούμε μπρος.
Χαμογέλασα καθώς σε σκέφτηκα, έπιασα το σταυρουδάκι που μου είχες δώσει.
Και τέλοσπαντων, να τραβούμε μπρος ψιθύρισα και αποκοιμήθηκα, χωρίς όνειρα αυτή τη φορά.

1 σχόλιο:

  1. Αυτο το συναισθημα του κομπου που δημιουργειται μ ενα τετοιου τυπου μηνυμα...
    Σε καταλαβαινω κατα καποιο τροπο...
    Και ο καπνος του τσιγαρου γεμιζει το δωματιο..
    Καλο σου βραδυ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή