Οι κανονικοί άνθρωποι με τρομάζουν part3

Ήμουν μόνος, σ'ένα τσίρκο πάνω σ'ένα σκοινί από κάτω ήταν ένα μάτσο καρχαρίες  οι οποίοι περίμεναν ένα λάθος μου.

Στην άλλη άκρη ήταν φίλοι μου, οι γονείς μου, γνωστοί αλλά και άγνωστοι. 

Ένα βήμα τους με έσπρωχνε στο κενό.

ήμουν αγχωμένος, ιδρωμένος, μπερδεμένος, φοβισμένος κι όταν αποφάσιζα να κάνω το πρώτο βήμα όλοι εξαφανίζονταν και εμφανιζόταν αυτή.

σαν ένα ξεχασμένο όνειρο, ήταν όμως σε αντίθεση με τους άλλους τόσο ζωντανή, χαρούμενη, ήταν ακίνητη αλλά ήταν σαν να χορεύει, σαν να χορεύουν τα μάτια της.

Όταν αποφάσιζα να κάνω ένα βήμα κοντά της, το σκοινί έσπαζε και άρχιζα να βυθίζομαι στο κενό κοιτώντας τους καρχαρίες με ανοιχτό στόμα.

Κι όμως, ξαφνικά όλα εξαφανίζονταν και εμφανιζόταν ένα πλαστικό τραπέζι με ρετσίνα και αυτή με ένα άσπρο φόρεμα.

Πήγαινα να κάτσω δίπλα της αλλά και πάλι χανόταν.

Στο τέλος, υπήρχε ένας κλόουν ο οποίος ούρλιαζε και ξαφνικά ξυπνούσα πάλι.

ο υπολογιστής ήταν ξεχασμένος, έπαιζε ένα τραγούδι συνέχεια στο replay http://www.youtube.com/watch?v=FULykEVgM70 και ακούγοντας ένιωσα την ίδια κατάθλιψη που ένιωθα τον τελευταίο καιρό.

Ένιωθα πλέον στεγνός αλλά όχι από νερό ή ποτό, είχα μεθύσει αρκετά αυτές τις μέρες, αλλά από έρωτα.

Κάθε κίνηση που έκανα να την πλησιάσω έπεφτε στο κενό.

Ξαφνικά, θυμήθηκα πως είχα κάνει την τελευταία μου κίνηση μέσω facebook. της είχα στείλει μήνυμα.

Σηκώθηκα σχεδόν τρέχοντας από το κρεβάτι και πλησίασα τον υπολογιστή.

Είδα το μήνυμά της.

Έξυπνο, ήταν έξυπνη. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί είχα φάει τόσο σκάλωμα μαζί της, από την πρώτη φορά που την είδα. Ήταν όλα εκείνα που ήταν αντίθετα προς τη φιλοσοφία μου, προς τον τρόπο ζωής μου και όμως ένιωθα πως ήταν όλα αυτά που χρειαζόμουν.

Κοίταξα το ρολόι, ήταν ήδη απόγευμα, είχαν περάσει ώρες από τότε που μου είχε απαντήσει.

Παρ όλα αυτά είχα δει πως δεν με είχε δεχτεί σαν φίλο.

Και σκληρή, μου άρεσαν όλα.

Παρ όλα αυτά έπρεπε να τις απαντήσω.

"Τόσο πολύ μετράει για σένα η εξωτερική εμφάνιση ώστε να μιλήσεις με κάποιον;"

Το έστειλα και απλά περίμενα.

Ίσως να μπορούσα να περιμένω όλη μου τη ζωή γι αυτή την κοπέλα.

Οι κανονικοί άνθρωποι με τρομάζουν part2

Την άλλη μέρα ξύπνησα με τρομερό πονοκέφαλο, αλλά δεν ήταν αυτό που με πείραζε τόσο πολύ.
Ήταν το άδειο κρεβάτι, η συνειδητοποίηση του τι πραγματικά συνέβη χθες.
Ένα κεφάλαιο έκλεινε στη ζωή μου κι αυτή τη φορά δεν ήταν σαν τις άλλες τις παιδιάστικες, που χωρίζαμε απλά για να το πούμε ίσως για να τσεκάρουμε αν έχουμε αρκετή δύναμη να το κάνουμε.
Αλλά αυτό που έγινε χθες, ήταν άλλο. Ένιωθα την καρδιά μου να σπάει πλέον, αλλά χωρίς όρεξη για δάκρυα. Νισάφι πια, επιπλέον πλένομαι με jhonson's baby.
Γέλασα με την προσπάθεια του εαυτού μου να κάνω χιούμορ, σηκώθηκα αργά από το κρεβάτι και μηχανικά κατευθύνθηκα προς την καφετιέρα.
Έφτιαξα μηχανικά το εσπρεσσάκι μου και τότε κατάλαβα πως δεν σκεφτόμουν τίποτα, κανέναν, πως δεν είχα κάποιο συναίσθημα.
"And suddenly i felt nothing"
αυτό ήταν, η εικόνα γύριζε ξανά και ξανά στο μυαλό μου.
Ο Παύλος, αυτή, το δαχτυλίδι, το άρωμά του να γαργαλάει τα ρουθούνια μου για τελευταία φορά.
Θυμήθηκα όλα αυτά που είχαμε περάσει, τις νύχτες που μου έλεγε για τα ταξίδια του κρατώντας με αγκαλιά, τις μέρες που μου έδειχνε τον κόσμο κάνοντας με βόλτες στα πιο κουλ μέρη, τις συνομιλίες μας, τους πρωινούς καφέδες που δεν πετύχαινα ποτέ, τις εκπλήξεις, τα δώρα του, τον κυνισμό του.
Όλα πέρασαν από μπροστά μου και σκέφτηκα πως με μένα φαινόταν ευτυχισμένος.
Δεν με πειράζει που θα είναι με την άλλη, με πειράζει αν τυχόν της δείξει τον κόσμο με τον τρόπο που τον έδειξε σε μένα.
Άνοιξα τον υπολογιστή και πριν μπω στο facebook, έβαλα μουσική.



Ταξίδευα λίγο με τη μουσική, φανταζόμουν πάντα ότι κάποιος ίσως να έγραφε τραγούδι για μένα, με το πόσο τον άλλαξα. Γενικά είμαι από τους ανθρώπους που θέλω να ακούω ότι ο άλλος επηρεάστηκε από μένα, να νιώθει περήφανος για μένα. Νορμάλ; Bitch please, οι νορμάλ είναι τα φρικιά.

Πάτησα τον κωδικό, μπήκα και είδα κάτι αιτήματα φιλίας από χθεσινά άτομα, φυσικά και θα δεχόμουν τους πιο όμορφους,γυναίκα καμία, και είχα και δύο εισερχόμενα.
Το ένα ήταν από έναν στο πάρτυ που μου έλεγε πόσο σέξι με θεωρεί και ότι θα ήθελε να βγαίναμε.
Μη φας, έχουμε γλαρόσουπα.
Και το δεύτερο ήταν από ένα προφίλ με άγνωστη φώτο, δεν ήξερα το όνομα, βασικά ψιλοφέικ μου έμοιαζε.
"Χαιρετώ, δεν θέλω να σε τρομάξω, αλλά αν το ψήνεις, θέλω όλους σου τους δίσκους από active member, στους κλέβω.
Γέλασα αμυδρά και μπήκα στο προφίλ του Giannis S, τελικά δεν ήταν φέικ αλλά δεν είχε και καμιά φώτο να αποδεικνύει αν όντως ήταν ωραίος ή όχι. Γαμώτο.
"Φώτο για ένα δίσκο μου".

Οι κανονικοί άνθρωποι με τρομάζουν part1

Ήταν ωραίο βράδυ. Ήταν από εκείνα που δεν θυμάσαι μετά τις 2 από τα πολλά ποτά και τα σφηνάκια. Μα προφανώς για άλλη μια φορά αποδείχθηκα η γκαντέμα, it was officialy πλέον. Η παρτάρα γινόταν στο σπίτι της Σοφίας, φτωχαδάκι η καημένη, μόνο ένα ρετιρέ με θέα τη μισή Αθήνα. Αλί σε μας με το στουντιάκι σε άγνωστες συντεταγμένες (όποιο; ενδιαφέρεται και είναι ψηλός μελαχρινός ας στείλει εισερχόμενο). Ως αεί κολλητή και παλαιό πάρτυ άνιμαλ όφειλα να το διοργανώσω, να μην τα πολυλέω όλα ήταν έτοιμα και το πάρτυ θα ξεκινούσε. Μα φυσικά θα ταν εκεί και ο Παύλος, μη τον χάσουμε από πελάτη, ο Mr big μου. Κάθε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να έχει κάποιον που να της κάνει πουτάνα τη ζωή. Εγώ θα σπάσω αυτόν τον κανόνα; Αμ δε. Όλη τη μέρα σκεφτόμουν τον ερχομό του πιο κυνικού, εγωιστή, μαλάκα, γοητευτικού Παύλου. Θα ερχόταν πάλι με τζινάκι και μια πουκαμίσα και θα ταν τόσο ωραίος ο ΜΑΛΑΚΑΣ. για σεξ ας μην μιλήσω καλύτερα γιατί μετά δεν θα μπορέσω να ολοκληρώσω αυτό το ποστ ή και γενικά, ωχού αφήστε με. Το πάρτυ εξελισσόταν με μεγάλη επιτυχία και αυτό φαινόταν στο ρυθμό κατανάλωσης ποτών. όλοι κουνιόντουσαν στα μπίτια και γενικά είχαν έρθει όλοι πολύ κοντά. Εγώ κοιτούσα δεξιά και αριστερά, αλλά κατάλαβα πως ο Παύλος έλειπε. Μα τι σκέφτομαι και δεν χορεύω; ΟΥΟΥΟΥ φώναξα έπιασα την άλλη κολλητή την Άννα και αρχίζαμε να κουνιόμαστε, ο Άρης αιώνιος κολλητός και αιώνια καψούρης με την Άννα αμέσως χώθηκε. Δεν μας ένοιαξε, άλλωστε μόνο εγώ το είχα καταλάβει πως ήταν ερωτευμένος μαζί της και όταν του το είπα με κοίταξε σαν ανακουφισμένος και μου ψιθύρισε απλά ένα ευχαριστώ. Όταν είχε πάει τέσσερις και τα ζευγάρια πλησίαζαν ήδη προς τα δωμάτια να φασωθούν και άλλα ακατάλληλαχαχα πράγματα, ο Νιόνιος (dj) το γύρισε σε active member, η στιγμή που περίμενα. Γύρισα τον κοίταξα και αυτός σαν να ήξερε τι θα έκανα, με κοιτούσε ήδη και μου έκλεισε ο μάτι. ήρθε η στιγμή σκέφτηκα, έβγαλα το τζιν μπουφανάκι μου, αφήνοντας το κορμάκι μόνο και το σορτσάκι, ήμουν καλή εκείνο το βράδυ έπρεπε γιατί θα ερχόταν ο Παύλος. Σήκωσα το χέρι ψηλά καθώς πλέον ο ρυθμός κυλούσε μέσα μου, έλυσα τον κότσο τίναξα ελαφρά το κεφάλι μου, πήρα ακόμη ένα ποτήρι με ποτό και άρχισα να κουνιέμαι σαν να μην υπήρχε αύριο. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι το αμυδρό άκουσμα του κουδουνιού, έτσι όπως κουνιόμουν γύρισα το κεφάλι και είδα το αυτό. Ο Παύλος έμπαινε στο χώρο, όχι μόνος του με μια κοπέλα πανέμορφη από πίσω του και ένα δαχτυλίδι στο χέρι του. Ένιωσα το ποτήρι να γλιστράει από το χέρι μου, αλλά ο Άρης που με είδε με πλησίασε και με πήρε να χορέψουμε. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, η μουσική δυνάμωνε "να και μια ευχή που χαράμι δεν πήγε, κι αν δεν γουστάρεις μάζεψέ τα και φύγε αν περισσέψαν όνειρα μου σκιά μου, χρέωσε τα στη φωτιά δεν είναι δικά μου"
 -Έλα μην κάνεις έτσι μου είπε και με αγκάλιασε σφιχτά. Γέλασα όχι από χαρά, αλλά γιατί ήξερα πως κανένας δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν νιώσει.
 -Είναι ωραία αυτή πολύ.
 Έφυγα από την αγκαλιά του, άρπαξα ένα ακόμη πλαστικό ποτήρι και έτρεξα στο πίσω μπαλκόνι. Κοιτούσα τη θέα, τα φώτα, σκεφτόμουν αν έπρεπε να προστατευτώ. Αλλά από τι; από την αγάπη; από το να ζω; δεν υπήρχε σωτηρία. Μύρισα τον αέρα, τα καυσαέρια, και κάτι άλλο αδιόρατο μάλλον την καινούργια αρχή που έπρεπε να κάνω. Καθώς ξεφυσούσα, ένιωσα ένα άλλο άρωμα στο αέρα, ένα πολύ καλό, γνωστό άρωμα. Ήταν εδώ, στο μπαλκόνι. -Μικρή; άκουσα τη φωνή του, πόσο μου είχε λείψει. Ήταν η μόνη φορά που δεν μ'ένοιαζε πως θα με δει πια, αν ήμουν ωραία, αν θα του έλεγα έξυπνα πράγματα, αν θα του κρατούσα το ενδιαφέρον ώστε να του λείψω μέχρι την επόμενη φορά που θα τον έβλεπα τον κύριο καπετάνιο. Παλιά συνήθιζα να ξενυχτάω μαζί του στο skype λέγοντάς του αστεία, κάνοντας του γκριμάτσες, προσπαθώντας να τον κάνω να ξεχαστεί από τη θάλασσα που του παίρνει τους ανθρώπους που αγαπά μακριά. Τώρα πια ούτε αυτό με ένοιαζε. Γύρισα, έτσι κόκκινη και κλαμένη προς το μέρος του. Του χαμογέλασα τύπου ¨πώς γίναμε έτσι ρε Παύλο¨ και του απάντησα
 -Γεια.
 -Δεν το ήθελα, απλά έγινε. σ'ένα λιμάνι, είναι από την Ιταλία.
 -Δεν πειράζει, καταλαβαίνω.
 ήρθε να με πλησιάσει αλλά ένιωσα έξαλλη, δεν ήθελα πια το άγγιγμά του. με κοίταξε απορημένος.
-Νόμιζα δεν σε πειράζει μικρή, ακόμα καψούρα είσαι; σου χα πει δεν μπορώ να σου δώσω αγάπη.
 -Άκου Παύλο, δεν είμαι καμιά γυναικούλα και δεν σου ζήτησα αγάπη, πήρα μπόλικη από την οικογένειά μου και γουστάρω να τη μοιράζω απλόχερα. Φεύγω, Παύλο καλά να περνάς και καλή αρχή.
 του γύρισα την πλάτη και πραγματικά νόμιζα θα καταρρεύσω, αλλά έκανα αυτό που του άξιζε. Όταν γύρισα πίσω, το πάρτυ είχε σχεδόν σχολάσει, έκατσα στον καναπέ και ακούμπησα τα πόδια μου στο τραπεζάκι. Κάτι τελευταίοι χαιρετούσαν τη Σοφία ενώ άκουσα τη φωνή του Παύλου να λέει δυνατά καληνύχτα. Δώσαμε δώσαμε σκέφτηκα και απλά χωρίς να γυρίσω, σήκωσα το χέρι μου. τώρα πια, καθόντουσαν δίπλα μου η Σοφία, η Άννα, ο Νιόνιος και ο Άρης. όλοι ήμασταν πτώματα και κανένας δεν μιλούσε. Ο Άρης τότε έσπασε τη σιωπή και τραγούδησε ' Το προσκλητήριο μου έπεσε απ τα χέρια, όχι δεν γίνεται δεν είναι δυνατόοοοον' και ξεσπάσαμε όλοι σε γέλια.
 -Για γέλια και για κλάματα είναι, λες να κάνουν καθολικό γάμο να πάω να πω ότι έχω αντίρρηση; είπα και συνεχίσαμε να γελάμε. Σιγά σιγά σηκώθηκαν οι άλλοι και έμεινα μόνη μου με τον Νιόνιο στον καναπέ, έγειρα το κεφάλι μου στον ώμο του.
 -Είναι πιο ωραία αυτή ε;
-Κοίτα είναι, αλλά δεν έχει σημασία αυτό. Εγώ αν σε είχα, δεν θα σ άφηνα ποτέ.
 -Ούτε για την Μέγκαν Φοξ;
 -Καλά μη το χέσουμε και τελείως. έλα άκου εδώ, είπε και έβγαλε το κινητό του.




 "Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ' ανατέλλει πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο είναι πιο έντιμα απ' αυτά που μας πλασάρει ο νόμος ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας χρώματα αγάπης και χρώματα βίας Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι Να 'χα μια θάλασσα έξω απ' το σπίτι μου κι όποτε βρέχει να πετάω απ' το μπαλκόνι μου κρατώντας το χέρι σου για πάντα στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει Κάποιος τότε σ' ένα στόχο σημαδεύει Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας χρώματα αγάπης και χρώματα βίας Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας χρώματα αγάπης και χρώματα βίας Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι" ένιωσα τα μάτια μου να βαραίνουν, miss γκαντέμω έβερ.

Οι τίτλοι του τέλους.

Ο καθένας στη ζωή ήρθε να παίξει το δικό του ρόλο. Η ζωή άλλωστε τι είναι; Μια παράσταση, ένα θέατρο. Άλλοι μένουν ως το τέλος, άλλοι φεύγουν στο διάλλειμα, άλλοι δεν καταλαβαίνουν το έργο, άλλοι το νιώθουν στο πετσί τους, άλλοι είναι πρωταγωνιστές, άλλοι σκηνοθέτες, άλλοι κομπάρσοι. Το καλό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι ο καθένας παίζει το ρόλο του και πρέπει να συμμετέχει. Όλοι ως ένα βαθμό είμαστε χρήσιμοι, ακόμη και αυτοί που φεύγουν από τη ζωή μας, μας φέρνουν στο μυαλό αναμνήσεις, μας έχουν κάνει άλλοτε πιο ευάλωτους, άλλοτε πιο δυνατούς. Το θέμα είναι να κάνεις ότι πραγματικά γουστάρεις, δηλαδή όταν φτάσεις σε μια ηλικία που πλέον τα πράγματα σοβαρεύουν, που η μόνη σου έννοια δεν είναι αν θα βγεις ωραία έξω, αν θα σου στείλει μήνυμα, αν σε σκέφτεται, να λες πως ό,τι ήταν να ζεις το έζησες στο έπακρο, να μην μπεις στο τρυπάκι του «τι θα γινόταν αν». Ο καθένας μας αξίζει μια ευκαιρία σε αυτό το καλοστημένο θέατρο. Οι γονείς σου, τα αδέρφια σου αξίζουν τη μεγαλύτερη ευκαιρία. Κακά τα ψέματα, μόνο αυτοί θα είναι εκεί για σένα πάντα. Όλους μας εκνευρίζουν, μας εξοργίζουν αλλά αν το καλο σκεφτείς πάντα σκέφτεσαι στην καθημερινότητα σου τι θα έκανε ας πούμε η μητέρα σου αν σε έβλεπε να καθαρίζεις, ή να κάθεσαι ή να κάνεις οτιδήποτε. Ακόμα και αυτό το « ζακέτα να βάλεις» κρύβει μια τεράστια ανάγκη για φροντίδα. Οι φίλοι σου αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία όταν πραγματικά το αξίζουν. Κανείς δεν γεννήθηκε να είναι τέλειος. Το λάθος πάντα συμβαίνει, όλοι είμαστε ευάλωτοι σε κάτι, εδώ κοτζάμ Αχιλλέας είχε τρωτό σημείο ένα ξωφτερνο, εμείς οι κοινοί θνητοί δεν θα κάνουμε λάθη; Το θέμα είναι η δύναμη να ξεπεράσεις το λάθος, να το συζητήσεις, να το αναλύσεις και μετά από καιρό όταν το σκέφτεσαι να γελάς. Να λες, σε τι χαζά πράγματα δίναμε σημασία τότε; Υπό μία προϋπόθεση βέβαια, το λάθος να μην είναι επαναλαμβανόμενο γιατί τότε γίνεται πάθος, κι αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Στο αγόρι σου να δίνεις δεύτερη ευκαιρία αν η πράξη του δεν σε θίγει. Και αν ακόμη σε θίγει, πολέμησε το, κυρίως αν είσαι μικρός, δεν θα πάθεις τίποτα, άλλη μια τρύπα στην καρδιά. Σιγά τ αυγά, εδώ ολόκληρο συγκρότημα οι Τρύπες ζουν ακόμη και βασιλεύουν. Να ξεχωρίζεις πότε ο άλλος τρέφει αληθινά αισθήματα για σένα και να δίνεις σε αυτόν κυρίως παραπάνω ευκαιρίες. Ξέρω πως ερωτευόμαστε και ποθούμε όλα αυτά που πρέπει να κυνηγήσουμε, που μας πληγώνουν αλλά δεν χάνεις να δοκιμάσεις, γλυκό, πικρό, αλμυρό, ξινό όλα αφήνουν πίσω μία γεύση. Τέλος, να δίνεις δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό σου. Να κοιτιέσαι στον καθρέφτη και να είσαι καθαρός, να λες αυτός είμαι. Να ξεκαθαρίσεις τα πάντα μέσα σου και να βάζεις προτεραιότητες. Κάποια στιγμή αυτός ο καθρέφτης θα σου χαμογελάσει, δεν μπορεί. Αν νιώθεις μειονεκτικά για οποιοδήποτε λόγο να μην τα παρατάς ποτέ, στο χέρι σου είναι να αλλάξεις και να το κάνεις για ένα γαμημένο είναι όχι για το φαίνεσθαι και τις υποβολές των άλλων. Όλοι μας κακά τα ψέματα αξίζουμε έναν άνθρωπο που θα του λείπουμε, που δεν θα μπορεί χωρίς εμάς, που θα μας σκέφτεται πάντα αλλά όταν είναι μόνος του θα χαμογελάει. Που όταν του στέλνουμε μήνυμα, η καρδιά του να σπάει. Που να μην κωλώνει για τον έρωτα, που όταν μαλώνετε να παίρνει αυτός πρώτος τηλέφωνο ή να έρχεται να χτυπάει το κουδούνι. Να λέει ένα καλημέρα το πρωί και εσύ να προσπαθείς να του την φτιάξεις τη μέρα. Όλοι μας έχουμε δικαίωμα στον έρωτα, στην αγάπη, στη συγχώρεση. Κάνε αυτό που νιώθεις και παραμέρισε τον εγωισμό, τα τείχη δεν είναι καλά και συνήθως απομονώνουν. Βέβαια, θα μου πείτε ανάλογα τι ζητά ο καθένας. Συμφωνώ, και οι κομπάρσοι παίζουν σημαντικό ρόλο στους διαλόγους μιας παράστασης αλλά φεύγοντας όλοι τους πρωταγωνιστές θυμούνται, γι αυτούς μιλάνε και αυτοί βραβεύονται. Μην παίρνετε λοιπόν κάτι λιγότερο απ’ ότι αξίζετε. Την παράσταση μπορείς να την δεις δύο φορές, τη ζωή όμως μία. Δεν υπάρχει δεύτερο εισιτήριο.

Σκατά στις Κυριακές.

Είχα καιρό να γράψω, το ξέρω. Αλλά δεν είχε γίνει και τίποτα σημαντικό στη ζωή μου. Βασικά και τώρα που το σκέφτομαι, πάλι τίποτα δεν έχει γίνει. Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί. Ήταν Κυριακή και είχαμε καταλάβει πως το θέμα μας τέλειωνε. Τι και αν κάναμε προσπάθειες να το τραβήξουμε όλο και περισσότερο; Χαμένος κόπος, ότι είναι να γίνει θα γίνει. Είχαμε κοιμηθεί μαζί το προηγούμενο βράδυ,είχαμε κάνει έρωτα. Τέτοιο πράγμα δεν έχω ξανανιώσει, σαν να σε ένιωθα μέσα μου τόσο πολύ. Έβλεπα μάλλον το τέλος γιαυτό. Με ξύπνησες βάζοντας κάτω από τη μύτη μου τον καφέ φουντούκι. Άνοιξα τα μάτια μου και σου χαμογέλασα. Ξάπλωσες δίπλα μου και μου χάιδεψες τα μαλλιά. Μετά με φίλησες και κάθισες δίπλα μου. Μιλούσαμε με τις ώρες για άκυρα θέματα, ώσπου δεν άντεξα και δάκρυσα. -Ως εδώ ήταν ε; σου είπα. Με κοίταξες κάπως θλιμμένα, με αυτά τα χαζά μελαγχολικά μάτια σου. δεν μου απάντησες, αλλά σηκώθηκες έκανες μπάνιο,ντύθηκες και με φίλησες στο μέτωπο. -Να μου προσέχεις την Τίνα ε; Γέλασα, εγώ ήμουν η Τίνα. Έτσι όσο αθόρυβα ήρθε στη ζωή μου ο Άκης, τόσο αθόρυβα έφυγε. Και μένα μου έμειναν αυτές οι σκατοκυριακές που ξυπνούσαμε μαζί, που πειραζόμασταν, που κάναμε καμιά βόλτα, που παραγγέλναμε πιτόγυρα, που αράζαμε αγκαλιά στον καναπέ. Τις άλλες μέρες δεν σε σκέφτομαι τόσο πολύ, αλλά αυτές οι Κυριακές με σκοτώνουν. Ξέρω ότι είσαι με την άλλη και την ζηλεύω. το κακό είναι πως προσπαθώ να βρω υποκατάστατα σου αλλά κανείς δεν θα υπάρξει σαν εσένα. ΚΑΝΕΙΣ. Απλά να μωρέ, θα ήθελα να ξέρω τι σκέφτεσαι, αν οι Κυριακές για σένα είναι ίδιες μαζί της, αν με σκέφτεσαι για όλα αυτά που σου έκανα και τα καλά αλλά και τα κακά. Απλά να μωρέ, θα ήθελα να ήμουν στη θέση της. Το μόνο που έχω να σκέφτομαι από σένα τώρα τελευταία ήταν τα λόγια που είχες πει όταν βρήκες το νέο μου αμόρε. Είναι αρρώστια η Τίνα μεγάλε, σαν ναρκωτικό, προσπάθησε να ξεμπλέξεις όσο είναι νωρίς. Γιατί αν κάτσεις όσο έκατσα εγώ, ότι και να κάνεις πάντα θα θυμάσαι. Σαν το πρεζάκι, που θέλει να ξεφύγει αλλά ο έμπορος πάλι το βρίσκει. Η μεγαλύτερη ντόπα, μεγάλε. Άκη, σ'αγαπώ. Απλά και για πάντα.

Γαμώτο,αυτό το χαμόγελό σου.

Ήταν το καλοκαίρι της ζωής μου. Όχι πως έγινε κάτι τρομερό εδώ που τα λέμε, πάλι στο νησί, πάλι με την αλητοπαρέα, πάλι βόλτες με τα μηχανάκια, πάλι μπύρες,ξενύχτια στις παραλίες. Αλλά να μωρέ, ήταν εκείνη την Παρασκευή που σε είδα πρώτη φορά. Αν ερχόσουν και με ρωτούσες αν θυμόμουν τι φορούσες, θα σου λεγα με υφάκι : Πας καλά; Εδώ δεν θυμάμαι τι έφαγα χθες. Αλλά θα ταν ψέμα όπως και πολλά που σου έχω πει. Φορούσες ένα πουά φόρεμα το οποίο έδειχνε το σωματάκι σου, το οποίο δεν ξεχνιέται ρε γαμώτο. Φορούσες κάτι ωραία πέδιλα, με κάτι πέτρες πάνω. "Σου αρέσουν; Η κολλητή μου τα έφτιαξε μου είπες..εμένα, δυστυχώς δεν πιάνει το χέρι μου". Έβγαλες τα γυαλιά και είδα αυτά τα καστανά σου μάτια, τα μαγικά. Μου χαμογέλασες γλυκά ενώ οι φίλες σου ήταν πιο κει. "Γαμώτο, μπορείς να μας πεις πως στο καλό θα πάμε εκεί"; Γέλασα μαζί σου με το ύφος που είχες πάρει. Η γιαγιά μου συνήθιζε να μου λέει πως όταν έρχεται ο ένας στη ζωή σου, το καταλαβαίνεις είναι σαν το θρόισμα των φύλλων πριν φυσήξει ο άνεμος, σαν την αστραπή πριν την καταιγίδα. Έτσι, το κατάλαβα πως ήσουν, είσαι και θα είσαι η ΜΙΑ. Όταν καθίσαμε πρώτη φορά στην παραλία δίπλα-δίπλα ανατρίχιασα και πίστεψέ με δεν ήταν από το κρύο. Τα χείλια σου, αχ αυτά τα είχες βάψει κόκκινα. Τραγουδούσες, γελούσες, σε πείραζαν, τους πείραζες. Ήσουν πολύ τυπάκι γαμώτο. Όταν είχαν ξεμακρύνει όλοι και εγώ κάπνιζα προσπαθώντας να ξεθολώσω από τον έρωτα, ήρθες δίπλα μου, σαν να το έκανες επίτηδες. "Τι κάθεσαι μόνος σου σαν το μπακούρι;" "Σε περίμενα.." Γέλασες και ξάπλωσες δίπλα μου. εγώ καθόμουν και εξέταζα το κορμί σου, ήθελα να σε φιλήσω παντού, να ορμήσω πάνω σου αλλά τόσο γλυκά. "Σπουδάζεις"; σε ρώτησα και ξάπλωσα. "Ναι, στη Θεσσαλονίκη. Εσύ"; "Στην πρωτεύουσα. Πως και ήρθες εδώ; Δεν προτίμησες καμια Μύκονο ας πούμε;" "Να, είναι που φύσηξε έρωτας και δεν με χωράει η πόλη." μου είπες και γέλασες."Του χρόνου Μύκονο, όχι φέτος." Καθίσαμε ατελείωτες ώρες και μιλούσαμε για τα πάντα. Ήθελα να μάθω όλες τις χαζές, μικρές σου συνήθειες. Οι μέρες στο νησί ξαφνικά κυλούσαν μαγικά.. Flames to dust, lovers to friends, why do all good things come to an end? Και με τα πολλά και τα λίγα, ήρθε η τελευταία μέρα. Κάθισες απέναντι μου και δεν έκρυβες τίποτα. Μπορούσα να δω τη φλόγα στα μάτια σου,τον έρωτα,τον ενθουσιασμό, τη λύπη. Με είχες νικήσει γαμώτο, ήσουν τόσο δυνατή. Εγώ, δεν ήξερα τι να κάνω. Έφυγα και σου ψιθύρισα Να περνάς καλά, καληνυχτα. Δεν θέλω να ξέρω τι λες για μένα, θέλω να ξέρω αν με σκέφτεσαι. Θέλω να ξέρω γιατί η μοίρα το ήθελε να σε γνωρίσω.. Θέλω να ξέρω τι τρέχει στο γαμημένο κεφάλι μου και δεν σου είπα "Αν δεν έχεις τι να κάνεις, σε παντρεύομαι τώρα.." Μου λείπεις, να το ξέρεις. Και όλα τα καλοκαίρια, και όλοι οι καλοκαιρινοί έρωτες δεν θα είναι ποτέ σαν τον δικό σου. Ξέρεις γιατί; Γιατί σε θέλω, σε σκέφτομαι, σε ονειρεύομαι και το χειμώνα..

How you say this fucking goοdbye?

Δύο χειμώνες ήμασταν μαζί..
Ωραία περάσαμε,έτσι δεν είναι;
Και τότε ήρθε το καλοκαίρι..
Το θυμάμαι σαν τώρα..
Μαλώναμε, θυμώναμε σαν μικρά παιδιά..
Δεν πάει άλλο, μου είχες πει..
Συμφώνησα και πρόσθεσα σ ευχαριστώ για το χειρότερο καλοκαίρι της ζωής μου μέχρι τώρα.
Γύρισες την πλάτη, ντύθηκες και έφυγες από το διαμέρισμα μου, από τη ζωή μου.
Πόσο θα θελα να μην σε σκέφτομαι.
Ήταν αρρωστημένο, είναι αρρωστημένο.
Ξέρω πως υποφέρω, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω..
Μετά από ένα ολόκληρο χρόνο, σε είδα στο δρόμο.
Ήταν καλοκαίρι ξανά, φορούσες το μαγιώ σου και κουβαλούσες κάτι μπουκάλια. Δίπλα σου ήταν ο Μάνος, ο κουμπάρος μας και καλά.
Μόλις σας είδα, επιτάχυνα το βήμα μου και έκανα πως δεν σας ξέρω.
Κατάλαβα πως γύρισες, πως ήθελες να μιλήσεις.. Αλλά δεν το κανες..
Το ίδιο βράδυ είχες μπει στο facebook και είχες ανεβάσει αυτο το ηλίθιο τραγούδι..http://www.youtube.com/watch?v=qoRGeTmUdJw
Και δεν φτάνει μόνο αυτό είχες γράψει :
Μια μέρα ίσως κάπου να ξαναβρεθούμε
σε ένα φανάρι μες στο κέντρο ξαφνικά
και σαν δυο ξένοι απλά θα κοιταχτούμε
και ίσως να πούμε ένα γεια σου φιλικά.
Δεν φαντάζεσαι πως με ταλαιπώρησες γιατί σκεφτόμουν αν όντως ήταν για μένα..
Πέρασε και το καλοκαίρι, αλλά εσύ γαμώτο ΉΣΟΥΝ ΕΚΕΙ. ακόμα μέσα μου.
Όταν είχα πείσει τον εαυτό μου τελικώς να προχωρήσω, είδα πως ήσουν σε σχέση.
Πόνεσα, δεν έχεις ιδέα πόσο.
Όλοι μου έλεγαν πως δεν την θέλεις, αλλά ήξερα ότι μου έλεγαν ψέματα για να με κάνουν να χαρώ.
Άρχισαν όλοι να μου γνωρίζουν γκόμενους, για να φτιάξω τη ζωή μου και καλά.
Δεν καταλάβαιναν πως το μόνο που ήθελα ήσουν εσύ..
Και μέσα στη δυστυχία μου, ήρθε ξανά το καλοκαίρι.
Έπρεπε να τελειώσει αυτό το πράγμα..
Ευτυχώς, ήταν τέλειο εκείνο το καλοκαίρι. Είχα όμορφη παρέα και δεν ήθελα τίποτα άλλο.
Μια βραδιά λοιπόν που τα πίναμε στην ταβέρνα, ήρθες και συ με τα φιλαράκια σου.
Με κοίταξες έντονα αλλά δεν μου μίλησες.
Μετά από πόσες ώρες, είχες πιει πολύ.. Ήξερα πως κάτι θα γίνει και τα χέρια μου έτρεμαν.
Είχα πιει και εγώ και γελούσα. Ένας από την παρέα με πείραζε δυνατά.
Τότε σηκώθηκες, ήρθες στο τραπέζι μου με κοίταξες και μου έκανες νόημα να έρθω έξω.
Δεν μπορούσα να σου αντισταθώ.

-Γιατί δεν μου μίλησες γαμώτο; Γιατί; Ένιωθα τόσα πολλά για σένα ακόμη..
-Γιατί με άφησες σαν να μην ήμουν τίποτα για σένα; Γιατί με προσπέρασες απλά; Νόμιζα πως μ αγαπούσες.΄
Άρχισα να κλαίω και τότε με πλησίασες.
-Ακόμη σ αγαπάω. Πώς μπορεί κάποιος να σε ξεπεράσει;
Σήκωσα το κεφάλι μου.
-Δεν θα το αντέξω αυτό δεύτερη φορά. Δεν θέλω να χωρίζω μαζί σου. του είπα σαν να ήμουν παιδάκι..
χαμογέλασες και με αγκάλιασες.
Δεν ζούσα όνειρο, ήσουν ξανά δικός μου.



Δεν ξέρω γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά.. Ίσως γιατί σε βλέπω πάλι απέναντι μου. Στην ίδια ταβέρνα, στο ίδιο σημείο, χωρισμένοι και πάλι εδώ και χρόνια.
Απέναντι σου δεν κάθονται πλέον οι φίλοι σου, αλλά η οικογένειά σου.
Και αυτή η κόρη σου, σου μοιάζει τόσο πολύ.
Αλλά και εγώ, δίπλα μου έχω τον άντρα μου. Τον αγαπώ, αλλά κανείς δεν είναι σαν εσένα. Δεν ξεχνάς τον πρώτο σου έρωτα, το ξέρω.

Βγήκα λίγο έξω να μαζέψω κάτι μπουκάλια και βγήκες και συ τυχαία..
Με κοίταξες.
-Νιώθεις όπως νιώθω εγώ; με ρώτησες.
Σου χαμογέλασα.
Και άκουσα το τραγούδι που έπαιζε στην ταβέρνα.
http://www.youtube.com/watch?v=kV8ReXZnAvU
-Δεν θέλω να μαστε ούτε φίλοι, ούτε εχθροί, θέλω να μη θυμάμαι. σου ψιθύρισα και σε φίλησα.
Ήξερα πια πως θα ήσουν πάντα δικός μου.
Δεν μπορώ να σου πω αντίο, δεν μπορώ να σου πω τέλος.
Πώς το λέμε γαμώτο; Πώς;

-Μαμά; Πάμε; Νύσταξα. μου είπε ο μικρός μου γιος βγαίνοντας έξω και τρέχοντας στην αγκαλιά μου.
-Πάμε αγόρι μου...........